Παράδοξα και οξύμωρα

Το ποίημα αυτό έχει να κάνει με τη γλώσσα σ’ ένα πολύ απλό
επίπεδο.
Κοίταξέ το καθώς σου μιλάει. Κοιτάς έξω απ’ το παράθυρο
Ή παριστάνεις τον νευρικό. Το κατέχεις αλλά
δεν το κατέχεις.
Το χάνεις, σε χάνει. Χάνετε ο ένας τον άλλον.
Το ποίημα είναι περίλυπο γιατί θέλει να γίνει δικό σου,
και δεν μπορεί.
Τί είναι απλό επίπεδο; Είναι αυτό και άλλα πράγματα,
Ένα σύστημα εξ αυτών που θέτει σε κίνηση το παιχνίδι.
Παιχνίδι;
Λοιπόν, ναι, αλλά θεωρώ παιχνίδι

Ένα βαθύτερο εξωγενές πράγμα, ένα ονειρικό πρότυπο,
Όπως το μοίρασμα της χάριτος στις μακρόσυρτες
αυγουστιάτικες μέρες
Χωρίς τεκμήρια. Ανοιχτό από παντού. Και προτού
το καταλάβεις
Χάνεται στην έξαψη και τη φλυαρία των γραφομηχανών.

Έχει παιχτεί κι άλλη φορά. Νομίζω ότι υπάρχεις μόνο
και μόνο
Για να με παρασύρεις να το κάνω, στο επίπεδό σου,
κι ύστερα δεν είσαι εκεί
Ή έχεις υιοθετήσει μια διαφορετική στάση. Και το ποίημα
Μ’ έχει εναποθέσει απαλά δίπλα σου. Το ποίημα είσαι εσύ.

John Asbery

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Ποίημα με ρυθμούς

Το χέρι ανάμεσα στο κερί και τον τοίχο
Μεγαλώνει πάνω στον τοίχο.
Το μυαλό ανάμεσα σ' αυτό το φως ή εκείνο και τον χώρο
(Ο άνδρας σ' ένα δωμάτιο με μια εικόνα του κόσμου,
Η γυναίκα περιμένοντας τον άνδρα που αγαπάει)
Μεγαλώνει μέσα στον χώρο:
Εκεί ο άνδρας βλέπει επιτέλους την εικόνα καθαρά.
Εκεί η γυναίκα δέχεται τον αγαπημένο της μέσα
   στην καρδιά της
Και κλαίει πάνω στο στήθος του, μολονότι αυτός
   δεν έρχεται ποτέ.
Είναι μάλλον γιατί το χέρι
Έχει τη θέληση να μεγαλώνει πάνω στον τοίχο,
Να γίνεται μεγαλύτερο και βαρύτερο και δυνατότερο
Από τον τοίχο· και γιατί το μυαλό
Στρέφεται στα σχήματά του και δηλώνει,
"Αυτή η εικόνα, αυτός ο έρωτας. Μ' αυτά
Συνθέτω τον εαυτό μου. Μέσα σ' αυτά φανερώνομαι.
Μέσα σ' αυτά ενδύομαι ζωτική καθαρότητα,
Όχι όπως στον λαμπερό, σχεδόν γαλάζιο αιθέρα,
Αλλά όπως στον παντοδύναμο καθρέφτη της επιθυμίας
   και της θέλησής μου".

Wallace Stevens

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Μεταμόρφωση

Δεν έχω γράψει ποίημα
για μήνες.
Έζησα ταπεινά, διάβαζα την εφημερίδα,
στοχαζόμουν το αίνιγμα της εξουσίας
και τους λόγους που κάποιος υποτάσσεται σ’ αυτήν.
Παρατηρούσα τον ήλιο να δύει
(πορφυρό, ανήσυχο),
άκουγα τα πουλιά να σωπαίνουν
και τη νύχτα να βουβαίνεται.
Έβλεπα τα ηλιοτρόπια να κουνούν ρυθμικά
τα κεφάλια τους στο σούρουπο, λες κι ένας απρόσεκτος δήμιος
έτρεχε ανέμελα στους κήπους.
Η γλυκιά σκόνη του Σεπτεμβρίου μαζεύτηκε
στο περβάζι και σαύρες
κρύφτηκαν στις σχισμές των τοίχων.
Έκανα μακρινούς περιπάτους
λαχταρώντας ένα μόνο:
την αστραπή,
τη μεταμόρφωση,
εσένα.

Adam Zagajewski

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Λέξεις, νύχτα που απλώνεται

Κάπου, στην άλλη πλευρά της νύχτας που απλώνεται
και της απόστασης που μας χωρίζει, σε σκέφτομαι.
Και το δωμάτιο αργά αργά αποκρύνεται απ’ το φεγγάρι.

Αυτό είναι ευχάριστο. Ή μήπως να το σβήσω και να πω
θλιβερό; Σ’ έναν από τους ρηματικούς χρόνους τραγουδώ
ένα ανυπόφορο τραγούδι πόθου που ν’ ακούσεις δεν μπορείς.

Λα, λαλα, λα. Βλέπεις; Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι
τους σκοτεινούς λόφους που θα πρέπει να διασχίσω
για να σε φτάσω. Γιατί είμαι ερωτευμένη μαζί σου κι αυτό

προσπαθώ να σου πω, ή να το πω με λέξεις.

Carol Ann Duffy

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Ο δρόμος μου για σένα

Ο δρόμος μου για σένα
οδοιπορικό λέξεων
στο μονοπάτι των γρίφων
κι εγώ η επίτιμη καλεσμένη
με το αντικλείδι στο χέρι
να ακολουθώ την άηχη κραυγή
σε μονοπάτι μοναχικό,
ακανθώδες και ασέληνο.
Κι είναι το θρόισμα του ανέμου
που κατακλύζει το είναι μου
και ρέουν οι λέξεις, ρέουν οι γρίφοι
και μια χρωμαγεία ξεδιπλώνεται
σ’ αυτήν την ύστατη διαδρομή.

Ο δρόμος μου για σένα…
Άραγε, με περιμένεις;

©8.1.15

Απόψε (Je suis un homme)

Laughter kills fear, and without fear there can be no faith,
because without fear of the Devil there is no more need of God
Umberto Eco
The name of the rose

Στη μνήμη των νεκρών της Charlie Hebdo

αλλά και όλων όσων υπήρξαν θύματα
θρησκευτικού φανατισμού
και άλλων
πολιτικο-οικονομικών σκοπιμοτήτων

Απόψε ο φόβος υπερίσχυσε του γέλιου
για μια στιγμή… δύο ίσως και τρεις
κι όλα γύρω μοιάσαν χειμώνας
κι όλα γύρω αιματοβαμμένη σιωπή
Απόψε η Ελευθερία επλήγη
και η ματιά μας παγωμένη
για λίγα μόνο λεπτά.
Απόψε το γέλιο δεν σβήνει
ξορκίζει το φόβο και απτόητο
χαρίζεται και χαρίζει,
με μια πένα, με μια λέξη
ενώνει ανθρώπους κι ελπίζει
συνειδήσεις να αφυπνίσει
εγκλωβισμένες στο φόβο ενός θεού τιμωρού.
Μα θεός είναι η Αγάπη,
στην αγκάλη της τρυφερά σαν σε κλείνει και σου χαμογελά.
Απόψε τέλος στο φόβο
το γέλιο απ’ άκρη σ’ άκρη ας ακουστεί.
Je suis Charlie
Je suis un homme
@8.1.15

 B6wevX2CYAAkFS9_ Τι είναι αυτό το μικρό όπλο που μας πληγώνει τόσο πολύ;

Philip DeFranco

Κάτι μου χρωστάς

Σαββατόβραδο. Ο αέρας έξω λυσσομανά, η φωτιά στο τζάκι τρεμοπαίζει και το επίμονο κουδούνι εντείνει την ταραχή της Άμπιγκαιηλ.

_ Ποιος είναι; ρωτάει έντρομη.

_ Εγώ είμαι Άμπι, ο Φάμπιο, απαντά με φωνή που τρέμει ο νυχτερινός εισβολέας.

(στο άκουσμα του ονόματος η Άμπι ανοίγει την πόρτα)

_ Τί συμβαίνει; τον ρωτά αναστατωμένη. Είσαι απίστευτα χλωμός!
_ Είχα μια περίεργη εμπειρία νωρίτερα, και θέλω να μιλήσουμε…
_ Λέγε, με τρομάζεις! Μα έλα μέσα, μην στέκεσαι στην πόρτα, έχει παγωνιά έξω.

(Ο Φάμπιο καθώς προχωρά μες το σπίτι αρχίζει να διηγείται την περιπέτειά του)

_ Νωρίς το απόγευμα, βρήκα στην πόρτα μου ένα εισητήριο που έγραφε: «Είσοδος δωρεάν. Εδώ δεν είναι ο Κήπος των Θαυμάτων. Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία…» τα υπόλοιπα δεν ήταν ευδιάκριτα, παρά μόνο η διεύθυνση του χώρου, τον οποίο κι αποφάσισα να επισκεφθώ. Κάπου στο κέντρο της πόλης, ένα παράξενο κτίριο με βιτρώ… πρώτη φορά το έβλεπα… Ήσουν κι Εσύ εκεί! Έκανα να σε αγγίξω αλλά… τα μέλη μου ένα-ένα κυλήσανε στο πάτωμα… ασύνδετες ψηφίδες… το εισητήριο δίπλα μου… εσύ πουθενά! Ωστόσο, διάβαζα » Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία ακόμα κι αν απορρέει από μια μονάχα πηγή. Οι 7 πληγές του Φαραώ 7 ρυτίδες στο κορμί της μα την πορεία της απτόητη συνεχίζει, φυτεύοντας λουλούδια στο διάβα της…»
_ Κι αν για λίγο, άνθρωπε, γεύτηκες την κόλαση, έμαθες, ωστόσο, ο παράδεισος πού κατοικεί, αναφώνησε η Άμπιγκεηλ.
Κι εγώ που νόμισα ότι το είχα ονειρευτεί, συνέχισε έκπληκτη.
_ Δηλαδή, είχαμε την ίδια εμπειρία, ψιθυρίζει το ίδιο έκπληκτος κι ο Φάμπιο.
_ Ναι, καλέ μου. ( η φωνή της γλυκαίνει και συνεχίζει) και μετά ο καθένας μας βρέθηκε ξάφνου σπίτι του αναρωτώμενος τί πραγματικά συνέβη; ποιο το νόημα αυτής της εμπειρίας, έτσι δεν είναι;
Πες μου, νιώθεις το μήνυμα αυτής της περίεργης, κοινής εμπειρίας μας;
_ Γλυκιά μου Άμπι, ήρθα στην πόρτα σου με την σκέψη πως «κάτι μου χρωστάς», αλλά τελικά συνειδητοποιώ ότι…
_ Χρωστάμε και οι δυο μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση μας, συμπληρώνει η Άμπι με τρυφερή φωνή.
_ Ω ναι, αγάπη μου! Χρωστάμε και οι δυο μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση μας, επαναλαμβάνει το ίδιο τρυφερά  ο Φάμπιο αγκαλιάζοντας την Άμπι.

Ως διά μαγείας, ο αέρας σίγησε και μια θαλπωρή απλώθηκε στο χώρο.

P1020605

 

 

 

η εικόνα είναι από: http://linneawest.com/rich-and-vivid-color-chagalls-america-window/