Χαϊκού του ατελέσφορου Έρωτα

Αναμοχλεύω
τις στάχτες μιας εποχής
άκρως ερωτικής.

Λέξεις στο χαρτί
παιχνιδίζουν με γρίφους
πάθη Ερώτων

Ο έρωτάς τους,
ενοχικά ντυμένος,
αναδύει Φως.

Φλόγινοι πόθοι,
θάλασσα που ματώνει
δακρυρρέει εντός.

Επτασφράγιστο
μυστικό σιγοκαίει
εκατέρωθεν.

Εν μέσω σιωπής
μπήκαν σε αναστολή
ευσεβείς πόθοι.

Για σε χορεύω
της Σαλώμης το χορό,
Αραχνοϋφάντη.

Σαν σχοινοβάτης
ισορροπώ στο σχοινί
της μοναξιάς μου.

Ας αιμορραγώ
όνειρο ανοίκειο
“Σ’ αγαπώ” θα πω

Πόσα όνειρα
ανέγγιχτα φωλιάζουν
στο Φεγγαρόφως!

©Μαρία Πισιώτη
6-11/02/2022

Πρωτοδημοσιεύτηκαν στο ιστολόγιο Έννεπε Μούσα: https://ennepe-moussa.gr/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CE%BF%CF%81%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%BF%CF%8D/%CF%87%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B7?fbclid=IwAR16EMgXwYjUBDG5nfHODGjIwx6hqk1Y2I_dWUwgX-mNpj6RBMsQOKjzLCc

Άλλη διάσταση

Περασμένες 12. Η 6η μέρα μιας Νέας Χρονιάς ξεκινά.
Φαντάσματα ξεμυτίζουν, βρυκόλακες ελλοχεύουνׄ
το χαμόγελό σου μακάριο. Άλλωστε η ελπίδα
δεν αποσύρθηκε με την αποχώρηση της μέρας.

από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη 2008.

Καμπυλότητα

 

 – Μια παρένθεση τεθλασμένη διαθλάται στο χώρο  και στο χρόνο 

 –  Μια καμπυλότητα του χωροχρόνου, θέλεις να πεις.

– Όχι, όχι…  Καμπυλότητα;… χμμ.. ωραία ακούγεται αλλά…

– Κι ένα πλήθος ταλαντώσεων να δονείται εντός της

– Δονείται και διαμορφώνει το Είναι μας.

– Μια ατέρμονη χοάνη όπου εναλλάσσονται γράμματα και αριθμοί.

– Σχηματίζουν λέξεις τα γράμματα, φωνές άηχες γεμάτες συναίσθημα.

– Ενώ οι αριθμοί παρελαύνουν αγέρωχοι, παγεροί, αδίστακτοι.
  Πόσο άπειροι είναι Θεέ μου! Αυξομειώνονται ταχύτατα, τρομακτικά…

Προσπαθώ να κατανοήσω… δεν προλαβαίνω… βαραίνει η σκέψη

– Εμένα πάλι μου αρέσουν.. είναι παιχνιδιάρικοι… πολύπλοκοι  μα και απλοί
εξιτάρουν τη φαντασία μου!

– Μια καμπυλότητα… το σκοτεινό μου σώμα ρυτιδώνει… ΦΟΒΑΜΑΙ

– Μια καμπυλότητα και αίφνης γεμίζεις φως! Δεν το βλέπεις; Ολούθε φως…
Μια πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων αποκαλύπτεται
από την πλημμυρίδα Φωτός κι όλα μοιάζουν σαν παραμύθι! 

– Παραμύθι! Κι εμείς;

– Κι εμείς μαριονέτες εντός του… 

– 55 χορδές πάλλονται… ηχούν παράξενα…ακούς; πες μου… ακούς;

Λα λα λα, λα λα λα

– Μη στριφογυρνάς, ταράζεις την αρμονία.

© Μαρία Πισιώτη

3-11/11/2021

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΣΟ ΚΡΥΟ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΟΥ

Το δωμάτιό σου είναι πολύ μικρό, σχεδόν σαν μονόφυλλη ντουλάπα, αλλά ανοίγοντας μια πορτούλα βρίσκεσαι σ’ ένα μεγαλύτερο που το περιέχει και περνώντας το, εισέρχεσαι σ’ ένα ακόμη πιο μεγάλο και αυτό γίνεται επ’ αόριστον .

Το πιο περίεργο απ’ όλα όμως ήταν ότι σε κάθε νέο δωμάτιο που έμπαινα, ήταν όλο και πιο σκοτεινό, πιο άδειο, άρχισαν να λείπουν οι πίνακες στην αρχή, οι βιβλιοθήκες αργότερα, τα μουσικά σύνολα, τα χαλιά, οι κουρτίνες, τα τραπέζια, οι καναπέδες, ακόμα και οι πολυθρόνες έτσι που τώρα πλέον δεν υπήρχε ούτε μια καρέκλα ν’ αναπαυθώ, Η κούραση μούδιαζε τα μέλη μου, ούτε κρεβάτι να κοιμηθώ, η αϋπνία με εξουθένωνε και ξάπλωνα στο πάτωμα.

Σ’ όλες αυτές τις διαδρομές εσύ μ’ ακολουθούσες σιωπηλός, ένα είδωλο του εαυτού σου χωρίς επιθυμίες και θέληση.

Όλα αυτά μου έφερναν δυσφορία, μου έλειπε αέρας, ένα είδος ασφυξίας, πνιγμού, που όταν υποχωρούσε έμπαινα σ’ ένα κλίμα απάθειας, υπνηλίας, ώσπου να ξεπεραστεί κι αυτό, ν’ αρχίσω πάλι ν’ ανοίγω πόρτες , να χάνω το πρόσωπό σου.

Ήταν φορές που η απόστασή μας ήταν τόσο μεγάλη, μετά βίας διέκρινα την σιλουέτα σου ή άκουγα τη φωνή σου. Υπήρχε ένα σύννεφο σκόνης ανάμεσά μας, έπρεπε να το διασχίσω για να σε πλησιάσω.

Όσο προχωρώ, τόσο ο χώρος διευρύνεται, γίνεται αχανής, ο φωτισμός μειώνεται, η ορατότητα ελαχιστοποιείται, ο αέρας βρώμικος, πηχτός, το έδαφος ασταθές, γέρνει επικίνδυνα, γλιστρώ, σέρνομαι, άλλοτε έχει τεράστια κενά, πρέπει να πηδήξω σαν άλτης, δεν τα καταφέρνω πάντοτε, πέφτω σ’ ένα βάθος που φαίνεται ατελείωτο, το σκοτάδι πυκνό, το αγγίζω, το παραμερίζω με τα χέρια, πυκνά επανωτά τούλινα δίχτυα όπου δυστυχώς βουλιάζω σε πυκνότερα. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στην προσπάθεια που καταβάλω για να σκαρφαλώσω. Τα δάχτυλα μου γλιστρούν στα λασπώδη τοιχώματα, ολισθαίνω οπισθοχωρώντας και ξαναρχίζω την κοπιώδη αναρρίχηση με την αίσθηση πως δεν θα φτάσω σε ομαλό έδαφος ποτέ. Τελικά μετά από ιδρώτα, γρατζουνίσματα, πτώσεις, πατώ σε μια πλαγιά που μου φέρνει ακαθόριστες μνήμες από εκδρομές που κάναμε οι δυο μας, ξεφτίδια εικόνων από το χνούδι στις παρειές σου, τα φεγγάρια των ματιών σου που δύουν αυτομάτως μόλις φτάνω σε μια γλοιώδη ισιάδα, για ν’ αντιμετωπίσω καινούργια προβλήματα. Μερικά δωμάτια είναι σαν αλάνες, κάπου έχει πιάσει φωτιά, μαύρος καπνός μου θολώνει τα μάτια, με πνίγει, άλλα είναι γεμάτα με υπερμεγέθεις καθρέφτες όπου το είδωλό μου επαναλαμβάνεται περικυκλώνοντας με, ο κύκλος μικραίνει ασφυκτικά, με πλησιάζει ο εαυτός μου επικίνδυνα, με πιέζει από παντού, κολλάει πάνω μου να με συνθλίψει, ενώ το δικό σου είδωλο απομακρύνεται σταθερά, μικραίνει, γίνεται μια κουκίδα έτοιμη να σβηστεί. Κι άλλοτε πάλι το δωμάτιο είναι γεμάτο από ανθρώπους που περνούν πάνω μου, μέσα μου, ακούω να με διασχίζουν, να με σχίζουν σαν χαρτί, δεν αντιλαμβάνονται την παρουσία μου.

Δωμάτια όπου το χιόνι έχει σαβανώσει τα πάντα, κι εγώ βυθισμένη ως τα γόνατα παλεύω μέσα στην χιονοθύελλα που με παγώνει, μουδιάζει τη σκέψη μου, λες και χιονίζει μέσα στο μυαλό μου.

Αυτό το σπίτι, το σπίτι σου – εσύ – , με ρουφάει κυριολεκτικά, με εξαφανίζει με την θέλησή μου. Τι περιμένω να βρω μέσα σε κάθε νέο δωμάτιο, όπου σέρνομαι στην αχανή γυμνότητά του, στις ανηφόρες , τις κατηφόρες , στα τούνελ και τα υπόγειά του;

Κάποτε φτάνω. Με την μνήμη της ανύπαρκτης πλέον επιθυμίας μου διερευνώ τον χώρο και τον βρίσκω μικρό όσο μια μονόφυλλη ντουλάπα, ίδιο με το δωμάτιό μου.

Μαρία Κουγιουμτζή, από την συλλογή διηγημάτων «Γιατί κάνει τόσο κρύο στο δωμάτιό σου» εκδόσεις Καστανιώτη, 2011 και 2013.

Χαικου

Στη μοναχική
οδό της αφαίμαξης
ανθεί το ποίημα.

©Μ.Π 28/02/2021

7 Χαϊκου της Αποκαθήλωσης

Αστραπόβροντα!
Νεφελοσκεπής η Γη.
Τρίζουν καρέκλες.

Αναβιώνουν
Σόδομα και Γόμορρα,
βοά η μέρα.

Εγωπάθειας
σύνδρομο η κρυψίνους
Ακολασία.

Το άγγιγμά σου
στιγματίζει το χρόνο
Εκμαυλιστή.

Το τέρας εντός σου
ανάσα επώδυνη
στους ανθοβλαστούς.

Κουτοπόνηρο
ξέπλυμα, ανήθικης
συνειδήσεως.

Αμυδρό το Φως
παλεύει το Σκοτάδι.
Άπτερος Νίκη.

7 Δυστοπικά Χαϊκου 

Οι επεμβάσεις
στη Γη υποβιβάζουν
την οξυγόνωση.

Νέες συνθήκες
επιτάσσουν το χρόνο,
το πού, την πνοή.

Ασθμαίνον βήμα
επί της Γης δεσπόζει.
Μάσκες ολούθε.

Τρομολαγνεία
διχάζει τον πλανήτη.
Δράση – αντίδραση.

Περιπατητές
σε τεντωμένο σχοινί
υποτάσσονται.

Εξοβελισμός
επίκειται του Κακού
ενδοφλεβίως.

Βιώνω μέλλον
φλεγόμενου κύματος
στα σπλάχνα της Γης.

©Μαρία Πισιώτη 27/02-01/03/2021

Πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Έννεπε Μούσα
https://ennepe-moussa.grστον-χορό-του-χαϊκού/δεκατέσσερα-χαϊκού-μαρια-πισιωτη

Φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια
7 χαϊκου

Προσθαφαιρέσεις
υλικών απολαβών
φθορά στην ψυχή

Ανυπέρβλητα
θρυμματίζουν τη ζωή
οι απώλειες

Έλλειψη γνώσης
σκοτάδι – στασιμότης
Παλιά συνήθεια

Ο έρωτάς τους
αποδοχή ενοχής
μα και  αγάπης

Φιλίας ανθός
χαρμολύπης μοίρασμα.
Αιώνων ρίζα 

Σκληρότητα προς
ο,τι διαφορετικό
φόβο δηλώνει

Όνειρα ζωής
στον αργαλειό υφάδι
το νήμα φθίνει

©Μαρία Πισιώτη 08.03.2021

Αντώνης Σαμαράκης

«Στις δημοκρατίες μας όσο τέλος πάντων είναι δημοκρατίες υπεισέρχεται ο ολοκληρωτισμός. Η προσωπική ζωή, οι πράξεις μας, η καθημερινή συμπεριφορά, τα πάντα ελέγχονται από ορατά και αόρατα κέντρα παρακολούθησης. Το άτομο ολοένα και πιο συχνά, ολοένα και πιο βαθιά, μαγκώνεται στα γρανάζια σκοτεινών μηχανισμών. Έστω και αν δε μπορούμε κάθε στιγμή να εντοπίζουμε τη διείσδυση στη ζωή μας ολοκληρωτικών μικροβίων όμως το αισθανόμαστε αυτό, το διαισθανόμαστε. Έτσι, μια ατμόσφαιρα υποψίας, αμοιβαίας καχυποψίας μας τυλίγει σε δίχτυα στραγγαλιστά, ένα κλίμα ανασφάλειας μας συνθλίβει μέχρι ασφυξίας.«

Σαμαράκης, Α. (1992). 1919- Αυτοβιογραφία. Αθήνα: Ψυχογιός.

Χωροχρονικές (α)συμμετρίες

Οι πτυχές του χρόνου συνυφασμένες στο βλέμμα.
Σε αναπαυτικά μαξιλάρια φωλιάζω νωχελικά
καθώς το απέραντο γαλάζιο εντός μου
ξεδιπλώνεται και ισόποσα μοιράζεται
στις πτυχώσεις του χωροχρόνου.
Θεατής των πάντων και των απάντων
ενίοτε συρρικνώνομαι ενίοτε ορθώνομαι
Τα «θέλω» και τα «πρέπει»  
μοιρασμένα άνισα στις παρυφές του κόσμου.

©Μαρία Πισιώτη, 2.10.2020

Βεγορίτιδα λίμνη – 27.09.2020

Φωτογραφία ©Βίκυ Κεχλιμπάρη-Σκούμα

Οι μάσκες

Ι
Μες του παραλόγου τα λημέρια
πεταρίζουν πεταλούδες – περιστέρια
Πάνωθέ τους μάσκες
χορεύουν, τραγουδάν:
«Γουλιά – γουλιά
ρουφάμε τα μυστικά σας
και μένουν άψυχα τα κορμιά σας.
Είμαστε εμείς οι κραταιοί
της ματαιοδοξίας σας φραγμοί».

ΙΙ

Στο σφιχταγκάλιασμα του φεγγαριού
εξανεμίστηκε η ελπίδα.
Το περίγραμμά της αχνοφαίνεται
στη χλωμή του όψη.
Ίσως κάποτε το αστρικό αγέρι
της ξαναδώσει φτερά.
Χάθηκε και η αγάπη.
Έγινε γκρίζο σύννεφο οδύνης.
Ραίνει τα σιδερένια προσωπεία.
Αβίαστα κυκλοφορούν οι μάσκες
στην τσιμεντένια ζούγκλα.

Από την ποιητική συλλογή Αιωρούμενο νησί, εκδ. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1999

Υπαρξιακό

Μικραίνει ο ορίζοντας…
Μα εγώ τον γεμίζω πινελιές ανεξίτηλες.
Έτσι στιγματίζω τον χρόνο που
– αν και αμείλικτα γλιστρά –
εσωκλείει το χρώμα και τη μνήμη.
Άλλωστε, με επιμονή η μνήμη
ανασυντίθεται από τον κατακερματισμό της.
Όσο για το χρώμα
τίποτε άλλο από ψήγματα ζωής στο διηνεκές.

25/01/2020

©Μαρία Πισιώτη

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

 

Ένα μειδίαμα αιωρείται στην επιπεδότητα του βράχου
Το δέρμα σου… Ω, ναι!  το δέρμα σου…
Τα ρολόγια του Νταλί φυλάκισαν το χρόνο
Πάνωθέ του
Έξωθεν των τειχών, χειροπόδαρα δεμένο,
λιθάρι σάρκινο στον τοίχο της Συνειδητότητας
Ασθμαίνει στη ζήση του
Κι η θάλασσα να ξεμακραίνει… προκλητικά.

 

©Πισιώτη Μαρία

20/08 &1/10/2019