Μεταμόρφωση

Δεν έχω γράψει ποίημα
για μήνες.
Έζησα ταπεινά, διάβαζα την εφημερίδα,
στοχαζόμουν το αίνιγμα της εξουσίας
και τους λόγους που κάποιος υποτάσσεται σ’ αυτήν.
Παρατηρούσα τον ήλιο να δύει
(πορφυρό, ανήσυχο),
άκουγα τα πουλιά να σωπαίνουν
και τη νύχτα να βουβαίνεται.
Έβλεπα τα ηλιοτρόπια να κουνούν ρυθμικά
τα κεφάλια τους στο σούρουπο, λες κι ένας απρόσεκτος δήμιος
έτρεχε ανέμελα στους κήπους.
Η γλυκιά σκόνη του Σεπτεμβρίου μαζεύτηκε
στο περβάζι και σαύρες
κρύφτηκαν στις σχισμές των τοίχων.
Έκανα μακρινούς περιπάτους
λαχταρώντας ένα μόνο:
την αστραπή,
τη μεταμόρφωση,
εσένα.

Adam Zagajewski

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Λέξεις, νύχτα που απλώνεται

Κάπου, στην άλλη πλευρά της νύχτας που απλώνεται
και της απόστασης που μας χωρίζει, σε σκέφτομαι.
Και το δωμάτιο αργά αργά αποκρύνεται απ’ το φεγγάρι.

Αυτό είναι ευχάριστο. Ή μήπως να το σβήσω και να πω
θλιβερό; Σ’ έναν από τους ρηματικούς χρόνους τραγουδώ
ένα ανυπόφορο τραγούδι πόθου που ν’ ακούσεις δεν μπορείς.

Λα, λαλα, λα. Βλέπεις; Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι
τους σκοτεινούς λόφους που θα πρέπει να διασχίσω
για να σε φτάσω. Γιατί είμαι ερωτευμένη μαζί σου κι αυτό

προσπαθώ να σου πω, ή να το πω με λέξεις.

Carol Ann Duffy

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Ο δρόμος μου για σένα

Ο δρόμος μου για σένα
οδοιπορικό λέξεων
στο μονοπάτι των γρίφων
κι εγώ η επίτιμη καλεσμένη
με το αντικλείδι στο χέρι
να ακολουθώ την άηχη κραυγή
σε μονοπάτι μοναχικό,
ακανθώδες και ασέληνο.
Κι είναι το θρόισμα του ανέμου
που κατακλύζει το είναι μου
και ρέουν οι λέξεις, ρέουν οι γρίφοι
και μια χρωμαγεία ξεδιπλώνεται
σ’ αυτήν την ύστατη διαδρομή.

Ο δρόμος μου για σένα…
Άραγε, με περιμένεις;

©8.1.15

Απόψε (Je suis un homme)

Laughter kills fear, and without fear there can be no faith,
because without fear of the Devil there is no more need of God
Umberto Eco
The name of the rose

Στη μνήμη των νεκρών της Charlie Hebdo

αλλά και όλων όσων υπήρξαν θύματα
θρησκευτικού φανατισμού
και άλλων
πολιτικο-οικονομικών σκοπιμοτήτων

Απόψε ο φόβος υπερίσχυσε του γέλιου
για μια στιγμή… δύο ίσως και τρεις
κι όλα γύρω μοιάσαν χειμώνας
κι όλα γύρω αιματοβαμμένη σιωπή
Απόψε η Ελευθερία επλήγη
και η ματιά μας παγωμένη
για λίγα μόνο λεπτά.
Απόψε το γέλιο δεν σβήνει
ξορκίζει το φόβο και απτόητο
χαρίζεται και χαρίζει,
με μια πένα, με μια λέξη
ενώνει ανθρώπους κι ελπίζει
συνειδήσεις να αφυπνίσει
εγκλωβισμένες στο φόβο ενός θεού τιμωρού.
Μα θεός είναι η Αγάπη,
στην αγκάλη της τρυφερά σαν σε κλείνει και σου χαμογελά.
Απόψε τέλος στο φόβο
το γέλιο απ’ άκρη σ’ άκρη ας ακουστεί.
Je suis Charlie
Je suis un homme
@8.1.15

 B6wevX2CYAAkFS9_ Τι είναι αυτό το μικρό όπλο που μας πληγώνει τόσο πολύ;

Philip DeFranco

Κάτι μου χρωστάς

Σαββατόβραδο. Ο αέρας έξω λυσσομανά, η φωτιά στο τζάκι τρεμοπαίζει και το επίμονο κουδούνι εντείνει την ταραχή της Άμπιγκαιηλ.

_ Ποιος είναι; ρωτάει έντρομη.

_ Εγώ είμαι Άμπι, ο Φάμπιο, απαντά με φωνή που τρέμει ο νυχτερινός εισβολέας.

(στο άκουσμα του ονόματος η Άμπι ανοίγει την πόρτα)

_ Τί συμβαίνει; τον ρωτά αναστατωμένη. Είσαι απίστευτα χλωμός!
_ Είχα μια περίεργη εμπειρία νωρίτερα, και θέλω να μιλήσουμε…
_ Λέγε, με τρομάζεις! Μα έλα μέσα, μην στέκεσαι στην πόρτα, έχει παγωνιά έξω.

(Ο Φάμπιο καθώς προχωρά μες το σπίτι αρχίζει να διηγείται την περιπέτειά του)

_ Νωρίς το απόγευμα, βρήκα στην πόρτα μου ένα εισητήριο που έγραφε: «Είσοδος δωρεάν. Εδώ δεν είναι ο Κήπος των Θαυμάτων. Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία…» τα υπόλοιπα δεν ήταν ευδιάκριτα, παρά μόνο η διεύθυνση του χώρου, τον οποίο κι αποφάσισα να επισκεφθώ. Κάπου στο κέντρο της πόλης, ένα παράξενο κτίριο με βιτρώ… πρώτη φορά το έβλεπα… Ήσουν κι Εσύ εκεί! Έκανα να σε αγγίξω αλλά… τα μέλη μου ένα-ένα κυλήσανε στο πάτωμα… ασύνδετες ψηφίδες… το εισητήριο δίπλα μου… εσύ πουθενά! Ωστόσο, διάβαζα » Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία ακόμα κι αν απορρέει από μια μονάχα πηγή. Οι 7 πληγές του Φαραώ 7 ρυτίδες στο κορμί της μα την πορεία της απτόητη συνεχίζει, φυτεύοντας λουλούδια στο διάβα της…»
_ Κι αν για λίγο, άνθρωπε, γεύτηκες την κόλαση, έμαθες, ωστόσο, ο παράδεισος πού κατοικεί, αναφώνησε η Άμπιγκεηλ.
Κι εγώ που νόμισα ότι το είχα ονειρευτεί, συνέχισε έκπληκτη.
_ Δηλαδή, είχαμε την ίδια εμπειρία, ψιθυρίζει το ίδιο έκπληκτος κι ο Φάμπιο.
_ Ναι, καλέ μου. ( η φωνή της γλυκαίνει και συνεχίζει) και μετά ο καθένας μας βρέθηκε ξάφνου σπίτι του αναρωτώμενος τί πραγματικά συνέβη; ποιο το νόημα αυτής της εμπειρίας, έτσι δεν είναι;
Πες μου, νιώθεις το μήνυμα αυτής της περίεργης, κοινής εμπειρίας μας;
_ Γλυκιά μου Άμπι, ήρθα στην πόρτα σου με την σκέψη πως «κάτι μου χρωστάς», αλλά τελικά συνειδητοποιώ ότι…
_ Χρωστάμε και οι δυο μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση μας, συμπληρώνει η Άμπι με τρυφερή φωνή.
_ Ω ναι, αγάπη μου! Χρωστάμε και οι δυο μια δεύτερη ευκαιρία στη σχέση μας, επαναλαμβάνει το ίδιο τρυφερά  ο Φάμπιο αγκαλιάζοντας την Άμπι.

Ως διά μαγείας, ο αέρας σίγησε και μια θαλπωρή απλώθηκε στο χώρο.

P1020605

 

 

 

η εικόνα είναι από: http://linneawest.com/rich-and-vivid-color-chagalls-america-window/

ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ

Να κοιμάσαι
με τον ήλιο στο ένα μάτι και με το φεγγάρι στο άλλο
μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μέσ’ στα
μαλλιά
στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα
στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.

Να φεύγεις και να χάνεσαι
μέσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του
ανέμου
πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου
γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες

και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούρια σου όψη επάνω.

μτφρ. Οδυσσέας Ελύτης
(1911-1996)

Paul Eluard, «H αγαπημένη»

πηγή:http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B125/668/4444,19905/index_a_37.html

Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, 1998

https://www.youtube.com/watch?v=CmOsCd2KMWo