Γυμνά πόδια

Γυμνά πόδια*
στις επάλξεις λοιπόν
όλη νύχτα διασχίζαμε δύσβατα μονοπάτια
για να φθάσουμε κάπου,να δούμε λίγο ουρανό
να ξαποστάσουμε
να βρούμε ένα κομμάτι ψωμί
κι ας ήταν από περισσέματα άλλων
όλη νύχτα συνεχίζαμε χωρίς σταματεμό
και ας μην μετακινήθηκε σπιθαμή παραπέρα
ο απέναντι τοίχος
από τον ακάλυπτο της διπλανής πολυκατοικίας.

 

 

*για τους πρόσφυγες
για τους Έλληνες που υποφέρουν από την οικονομική κρίση
για κείνους που λένε πολλά κ δεν πράττουν τίποτα,
αφού ο αντιρατσισμός τους είναι επιλεκτικός

©Φανή Αθανασιάδου
17/6/2015

*

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Γ΄, Απόσπασμα 6, Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,
Κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,
Και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους
Ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
Χύνονται μες την άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,
Και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους,
Κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
Τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.
Έξ’ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.
Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητό ‘ναι κι άσπρο,
Ακίνητ’ όπου κι αν ιδής, και κάτασπρ’ ως τον πάτο,
Με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,
Που ‘χ’ ευωδίσει τς ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Αλαφροίσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι ‘δες;
Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
Ουδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
Γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,
Μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,
Κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

(ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Γ΄, Απόσπασμα 6, Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ)

Παράδοξα και οξύμωρα

Το ποίημα αυτό έχει να κάνει με τη γλώσσα σ’ ένα πολύ απλό
επίπεδο.
Κοίταξέ το καθώς σου μιλάει. Κοιτάς έξω απ’ το παράθυρο
Ή παριστάνεις τον νευρικό. Το κατέχεις αλλά
δεν το κατέχεις.
Το χάνεις, σε χάνει. Χάνετε ο ένας τον άλλον.
Το ποίημα είναι περίλυπο γιατί θέλει να γίνει δικό σου,
και δεν μπορεί.
Τί είναι απλό επίπεδο; Είναι αυτό και άλλα πράγματα,
Ένα σύστημα εξ αυτών που θέτει σε κίνηση το παιχνίδι.
Παιχνίδι;
Λοιπόν, ναι, αλλά θεωρώ παιχνίδι

Ένα βαθύτερο εξωγενές πράγμα, ένα ονειρικό πρότυπο,
Όπως το μοίρασμα της χάριτος στις μακρόσυρτες
αυγουστιάτικες μέρες
Χωρίς τεκμήρια. Ανοιχτό από παντού. Και προτού
το καταλάβεις
Χάνεται στην έξαψη και τη φλυαρία των γραφομηχανών.

Έχει παιχτεί κι άλλη φορά. Νομίζω ότι υπάρχεις μόνο
και μόνο
Για να με παρασύρεις να το κάνω, στο επίπεδό σου,
κι ύστερα δεν είσαι εκεί
Ή έχεις υιοθετήσει μια διαφορετική στάση. Και το ποίημα
Μ’ έχει εναποθέσει απαλά δίπλα σου. Το ποίημα είσαι εσύ.

John Asbery

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Ποίημα με ρυθμούς

Το χέρι ανάμεσα στο κερί και τον τοίχο
Μεγαλώνει πάνω στον τοίχο.
Το μυαλό ανάμεσα σ' αυτό το φως ή εκείνο και τον χώρο
(Ο άνδρας σ' ένα δωμάτιο με μια εικόνα του κόσμου,
Η γυναίκα περιμένοντας τον άνδρα που αγαπάει)
Μεγαλώνει μέσα στον χώρο:
Εκεί ο άνδρας βλέπει επιτέλους την εικόνα καθαρά.
Εκεί η γυναίκα δέχεται τον αγαπημένο της μέσα
   στην καρδιά της
Και κλαίει πάνω στο στήθος του, μολονότι αυτός
   δεν έρχεται ποτέ.
Είναι μάλλον γιατί το χέρι
Έχει τη θέληση να μεγαλώνει πάνω στον τοίχο,
Να γίνεται μεγαλύτερο και βαρύτερο και δυνατότερο
Από τον τοίχο· και γιατί το μυαλό
Στρέφεται στα σχήματά του και δηλώνει,
"Αυτή η εικόνα, αυτός ο έρωτας. Μ' αυτά
Συνθέτω τον εαυτό μου. Μέσα σ' αυτά φανερώνομαι.
Μέσα σ' αυτά ενδύομαι ζωτική καθαρότητα,
Όχι όπως στον λαμπερό, σχεδόν γαλάζιο αιθέρα,
Αλλά όπως στον παντοδύναμο καθρέφτη της επιθυμίας
   και της θέλησής μου".

Wallace Stevens

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Μεταμόρφωση

Δεν έχω γράψει ποίημα
για μήνες.
Έζησα ταπεινά, διάβαζα την εφημερίδα,
στοχαζόμουν το αίνιγμα της εξουσίας
και τους λόγους που κάποιος υποτάσσεται σ’ αυτήν.
Παρατηρούσα τον ήλιο να δύει
(πορφυρό, ανήσυχο),
άκουγα τα πουλιά να σωπαίνουν
και τη νύχτα να βουβαίνεται.
Έβλεπα τα ηλιοτρόπια να κουνούν ρυθμικά
τα κεφάλια τους στο σούρουπο, λες κι ένας απρόσεκτος δήμιος
έτρεχε ανέμελα στους κήπους.
Η γλυκιά σκόνη του Σεπτεμβρίου μαζεύτηκε
στο περβάζι και σαύρες
κρύφτηκαν στις σχισμές των τοίχων.
Έκανα μακρινούς περιπάτους
λαχταρώντας ένα μόνο:
την αστραπή,
τη μεταμόρφωση,
εσένα.

Adam Zagajewski

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Λέξεις, νύχτα που απλώνεται

Κάπου, στην άλλη πλευρά της νύχτας που απλώνεται
και της απόστασης που μας χωρίζει, σε σκέφτομαι.
Και το δωμάτιο αργά αργά αποκρύνεται απ’ το φεγγάρι.

Αυτό είναι ευχάριστο. Ή μήπως να το σβήσω και να πω
θλιβερό; Σ’ έναν από τους ρηματικούς χρόνους τραγουδώ
ένα ανυπόφορο τραγούδι πόθου που ν’ ακούσεις δεν μπορείς.

Λα, λαλα, λα. Βλέπεις; Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι
τους σκοτεινούς λόφους που θα πρέπει να διασχίσω
για να σε φτάσω. Γιατί είμαι ερωτευμένη μαζί σου κι αυτό

προσπαθώ να σου πω, ή να το πω με λέξεις.

Carol Ann Duffy

Ανθολογία ερωτικής ποίησης : Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), Συλλογικό έργο,  ανθολόγηση-μετάφραση Χάρης Βλαβιανός ,  εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013²

Ο δρόμος μου για σένα

Ο δρόμος μου για σένα
οδοιπορικό λέξεων
στο μονοπάτι των γρίφων
κι εγώ η επίτιμη καλεσμένη
με το αντικλείδι στο χέρι
να ακολουθώ την άηχη κραυγή
σε μονοπάτι μοναχικό,
ακανθώδες και ασέληνο.
Κι είναι το θρόισμα του ανέμου
που κατακλύζει το είναι μου
και ρέουν οι λέξεις, ρέουν οι γρίφοι
και μια χρωμαγεία ξεδιπλώνεται
σ’ αυτήν την ύστατη διαδρομή.

Ο δρόμος μου για σένα…
Άραγε, με περιμένεις;

©8.1.15