ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΧΕΣ

Γράφουμε όνειρα
και σβήνουμε ελπίδες
ξεγράφουμε ονόματα
κι αναζητάμε λέξεις
να ντύσουμε τη γύμνια των καιρών
με ξεραμένα νυχτολούλουδα
και ψεύτικα παραμύθια,

Αγοράζουμε θλίψη
σε τιμή ευκαιρίας
μέσα από εικόνες παιδιών
που χάνονται αναζητώντας
απόλεμη πατρίδα
και πουλάμε ρητορείες φτηνές
για αλήθειες και για δίκια.

Θάβουμε ενοχές
στα πηγάδια της λήθης
και ξεθάβουμε
ρήσεις αθωωτικές
για ένα κόσμο γεμάτο θύτες
εκούσιους φονιάδες
κι ακούσιους παρατηρητές.

 

Ανδρέας Καρακόκκινος, Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό, εκδ. ΕΝΕΚΕΝ, Θεσ/νίκη 2017

περισσότερα στα blogs:

http://stinkyprotithallassofiliti.blogspot.gr/

http://journeyinpoetry.blogspot.gr/

https://whenpoetryspeaks.wordpress.com/

 

Advertisements

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας —
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

 

Κωνσταντίνος Καβάφης, Ποιήματα 1897-1933, εκδόσεις Ίκαρος 1984

Διχογνωμίες

Διχογνωμίες.
Κόρες παράλληλης πορείας
σε πολλαπλές ζωές
που
θες
Μπερδεύουν την κατεύθυνσή σου .
Επισκιάζουν το άνθισμα των ομόριζων υπάρξεών μας αφήνοντας
μια απορία για την κοινή μας πορεία.
Πώς πραγματώνεις το όνειρο ;
Πού κοιτάς;
Ποιες σελίδες στιγματίζεις ;
Πόσο νοιάζεσαι για μας;
Ή πιο ορθά ‘
Για πόσο ακόμα
θα
παραποιείς την αλήθεια σου καμωμένος πώς αλλάζεις
μοίρες
πορείας;
Άπορα τα λόγια σου .
Ανήμπορες οι πράξεις.
Αταξίδευτες οι αγκαλιές.
Αποσιωπούν το ψεύδος .
Κι εγώ σιωπώ .
Ακολουθώ το δρόμο μου
Με δια-χωριστικές γραμμές ασφαλείας.
Τα φώτα πορείας αναμμένα .
Επί παντός καιρού.

©Μαρία Γκόλια 8/3/17#16*

Αποκάλυψη

albrecht_durer_-_adam_and_eve_prado_2
Μια δαγκωματιά ήταν αρκετή
για να απομυθοποιηθεί ο Παράδεισος.
Έκτοτε, η αέναη πάλη με το χρόνο
– σεντόνι αιματοβαμμένο –
πιστοποιεί την θνητότητα αλλά και
την ματαιότητα της ανθρώπινης υπεροψίας.

©Μαρία Πισιώτη
6.2.2017
Adam & Eve, Albrecht Dürerr Museo del Prado, Madrid
πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_paintings_by_Albrecht_D%C3%BCrer

Το ταξίδι των λέξεων

Φαντασιώνονται οι λέξεις
κόσμους γαλήνιους, υπερβατικούς
μέσα από αιματοβαμμένες συγκρούσεις
και σπαράγματα
Μ. Π. 11.7.2016

Πάθη, λάθη εσωκλείονται σ’ ένα ατέρμονο παρόν.
Το άκαυστο ον βρυχάται μέσα στο πύρινο ποτάμι.
Έντρομοι αποζητάμε να κρύψουμε σε δώματα ανήλιαγα
την ανημπόρια μας να εξυψωθούμε στο δρόμο του Φωτός.

«Το τέλος είναι κοντά, αν δεν έχετε μεταξύ σας αλληλεγγύη»
μας ψιθύρισε  μια απόκοσμη, γυναικεία μορφή

Πάνω στο ξύλινο τραπέζι γίνεται η ανακατανομή των ρόλων.
Η  Γη, λασπώδης και σκοτεινή, περιμένει υπομονετικά υγιή σπορά να ανασάνει.
Το άκαυστο ον ακονίζει τα δόντια του και οι λέξεις άηχες κυλούν.
Τη μεθεπόμενη μέρα ψάχναμε καταφύγιο.

Λέξεις… ΤΕΛΟΣ!

©14.7.2016

Το χρώμα σου

Πόσο παράξενα η θάλασσα
μαρτυρεί την παρουσία σου.
Στο φρύδι των κυμάτων
ο αφρός καλλιεργεί ένα καλοκαίρι
που κρέμεται απ’ τις πευκοβολόνες
και ξενυχτάει στα φύλλα της ελιάς,
μ’ όλο το κόκκινο να πυρπολεί
τη βαθιά σιωπή των ματιών σου,
μ’ όλο το εκτυφλωτικό λευκό
να αδρανοποιεί τα γενναιόδωρα χέρια σου
κι όλες τις αποχρώσεις του μπλε
να συνθέτουνε τους δικούς σου ήχους.
Στη μαγεία των χρημάτων, το Χρώμα σου.
Μέθη του νότου λυτρωτική,
αποτυπώνω τον πελαγίσιο δρόμο σου
στην πραγματικότητα του ονείρου
με

κομ

μέ

νη

α

ν
ά

σ
α

 

Μελίτα Τόκα – Καραχάλιου
Σάββατο 2 Αυγούστου 2003

Βάρκες από την Ανάφλεξη στιγμών.

περισσότερα στο blog
http://melitatokakarachaliou.blogspot.gr/

Έρωτας είναι / Любовта е

Έρωτας δεν είναι
να ξυπνώ δίπλα σου.
Ο έρωτας δεν είναι στα λόγια,
στα λουλούδια, στα δώρα και
στα ποτήρια με κρασί.
Ο έρωτας είναι μικρή ελπίδα,
πως είμαι στις σκέψεις σου
πριν κοιμηθείς
και στο χαμόγελό σου,
όταν θυμηθείς
τις μέρες μαζί μου.
Ο έρωτας είναι,
όταν με πιάνεις από το χέρι
και βλέπω τον φόβο στα μάτια σου.
Ο έρωτας είναι ,
όταν με κουβαλάς μαζί σου,
όπου και να ‘σαι,
και διασχίζεις με τη σκέψη
χιλιάδες χιλιόμετρα
για φιλί Καληνύχτας.
Ο έρωτας είναι,
όταν κάνεις
κάτι ελάχιστο μόνο για μένα,
και μ’αυτό με κάνεις να κλαίω
από χαρά…
και ξέρω, ότι μ’ αγαπάς…
και ξέρω-
αυτό είναι ο έρωτας !

©Радост Георгиева
Μτφρ.: Δούμπα Μαρία

Любовта не е
да се събуждам до теб.
Любовта не е в думите,
цветята, подаръците и
чашите с вино.
Любовта е малка надежда,
че съм в мислите ти
преди да заспиш
и в усмивката ти,
когато си спомняш
дните със мен.
Любовта е,
когато ме хващаш за ръка
и виждам страха в очите ти.
Любовта е,
когато ме носиш в теб,
където и да си,
и мислено прекосяваш
хиляди километри
за целувка за лека нощ.
Любовта е,
когато правиш
нещо мъничко само за мен,
с което ме разплакваш
от радост…
и знам, че ме обичаш…
и знам –
това е любовта!

Радост Георгиева

περισσότερα στο blog της ποιήτριας
radost4e.blog.bg