Στην εκπνοή της Άνοιξης…
Η βροχή σταμάτησε… μόλις.
Η παρουσία του φεγγαριού ασθενική
- για ήλιο ούτε λόγος – .
Το κάλεσμα της γης έκδηλο, προκλητικό…
“Shine on you crazy diamond”
ο ήχος των Pink Floyd σμίγει
με του αγέρα τον ψίθυρο
“come on you painter, you piper, you prisoner…”
You prisoner!!!! Am I prisoner? Are we..?
Τhanks to your choice, the wind answered.
Kαι οι ήχοι εναλλάσσονται… προτρεπτικοί… αποφασιστικοί…
“break on through to the other side”….
“take me Spanish caravan, yes I know you can…”
μα πάνω απ’ όλα εκφραστικοί…
“Ι have to see you again…”
Είναι νύκτα… η φυγή πνίγεται στη vodka… once more…
κι ο λύκος νανουρίζεται με το πιο γλυκό ψέμα…
What a wonderful world!!!!
©27.5.2012
Μάνα
Όσα ποιήματα κι αν γραφτούν
το μεγαλείο σου να ζωγραφίσουν
αδυνατούν. Μια λέξη τ’ όνομά σου
τόσο απλή, γεμίζει ελπίδα τη γη.
Μάνα
Μία για όλους γίνεσαι θυσία
στον ιερό της Εστίας βωμό.
Τα όνειρά σου συχνά παραμερίζεις
για ένα πιστεύω, ένα ιδανικό.
Ταγμένη απ’ τη μοίρα να οδηγείς,
ν’ ανασταίνεις, να υπηρετείς.
Στη θερμή σου αγκάλη τυλίγεις
κάθε αδύναμη ψυχή.
Φύλακας άγγελος, ακοίμητος φρουρός,
βράχος ακλόνητος στέκεις πάντα εμπρός.
Μια σου λέξη, ένα χάδι, ένα φιλί
τον πόνο παίρνει, τον κάνει γιορτή.
Κι αν στον ουρανό βρεθείς,
η θύμισή σου ακόμα ζωντανή,
θ’ απαλύνει κάθε δύσκολη στιγμή.
Σ’ ευχαριστώ που με ‘μαθες να ζω.
Μάνα σ’ αγαπώ.
©Άνοιξη1999
Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΑΚΡΥΟΥ
Να πιστεύεις μόνο όσα σου ψέλνει η δικιά σου ψυχή
Απόσπασμα απο το βιβλίο της Τούλας Μπαρνασά Σύμπαν και Συνείδηση
Tο σύμπαν είναι ακόρεστος Nέρων και η γεωμετρία του
η Μεσσαλίνα των αποστάσεων που ενώσει στα πύρινά της
άλματα το μηδέν και το όλον.
Δεν υπάρχει θεότητα που να μη γκρεμίζεται
από το ύψος της χαοτικής σκάλας και να μη βουλιάξει πίσω
στη συντριβή που την έπλασε, έτσι σάρκινη μαζί και τεφρώδη.
Δεν έχει αηδόνια το χάος .Ούτε λεβάντες ,κήπους
και τραντάφυλλα.
Mονάχα σπαραγμοί θερμοπυρηνικής κορύφωσης ουρλιάζουν
στα ντράμς του φωτός και στις γαλαξιακές ορχήστρες.
Έτσι για να σπάζουν εκκωφαντικά στην άβυσσο χαράδρες
και ρωγμές και να ταράζεται ο παγκόσμιος ύπνος.
Ερμηνευτής τούτης της κοσμικής παραφοράς στο γνωστό
σύμπαν, είναι ο άνθρωπος.
Έτσι ανεβαίνει ο εφήμερος στα οροπέδια των άστρων,
να τινάξει σταγόνες συνείδησης στη διψαλέα ουράνια
γλώσσα.
Γιατί μονάχα ο τραγικός άνθρωπος, κρατά εδώ και αιώνες
το πασαπόρτι του Oιδίποδα και περνά τις εποχές ,
χαράζοντας με αστρικό μαχαίρι την κοσμική αχάνεια
στην καρδιά του.
©Τούλα Μπαρνασά
η φώτο είναι από το National Geographic
Μεταμεσονύχτια υπόσχεση
Γλυκιά αίσθηση στην ψυχή οι λέξεις σου
«Θα ζήσουμε τη δική μας Άνοιξη. Νάσαι σίγουρη!»
Ωστόσο, η εκπνοή της ασθματικής μου συνέχειας
είναι η μόνη βεβαιότητα που έχω…
κι ο χρόνος… μια υπόθεση χαμένη;
©3.5.2012
Ενοχή
Έχω ριζώσει πια εδώ
Τα λόγια της αγάπης να λέω από συνήθεια
Κρύβοντας το φόβο να ξεχαστώ
Δίχως κουράγιο και δύναμη
Ν’ αγγίξω αληθινά μια ψυχή
Δεσμώτης φτηνού πάθους
Που ξεπηδά απότομα
Μέσα από τις σκοτεινές σπηλιές
Κι ύστερα χάνεται στο βρώμικο φως
Γυμνός μπρος στην ανοιχτή πόρτα
Κρατάω το κλειδί στο χέρι
Κοιτώντας τους φόβους μου
Στον καθρέφτη των άλλων
Φοράω τα ρούχα μου
Κι από συνήθεια κλειδώνω
Κλειδώνω επιθυμίες κι αβάσταχτα πάθη
Στ’ όνομα του πατρός
Υιός ανάξιος – Οιδίποδας
Στις αγκαλιές τυφλωμένων γυναικών
Να κρύβομαι σε αβασάνιστες υποσχέσεις
Κι όλο να φεύγω την τελευταία στιγμή
Ως μέγας εραστής των κούφιων χρόνων
Ψάχνοντας τάχα για το τέλειο
Να προσπερνάω πληγωμένες υπάρξεις
Λυπημένος γιατί δεν μπόρεσαν
Να βρουν το κλειδί
Να ελευθερώσουν τα φυλακισμένα πουλιά
Που εγώ ο ίδιος
Έκλεισα μέσα μου
Κώστας Παπαθανασίου, Πέτρινα Πουλιά, εκδ. Πανός, 2006.
Εκλογίκευση του παράλογου
Ολισθαίνουν οι σπόνδυλοι
Αγκυλώνουν οι αρθρώσεις
Η επικοινωνία δυσχεραίνει
Μεθοδευμένη κορύφωση
των νεύρων επίκειται
παραμονή Πανσελήνου.
Ο κρότος της προηγούμενης
μέρας ήταν μόνο η αρχή…
Από αύριο οι παπαρούνες
θα ανθίζουν νεκρές!
©5.4.2012
αφορμή το θλιβερό γεγονός της χθεσινής αυτοχειρίας στο Σύνταγμα
σε συνδυασμό με ένα προσωπικό μου πρόβλημα
Τῷ φόβῳ ἐκρύβη…
Το “αυτόνομο” και το “ηθικό” αλληλοαποκλείονται
Νίτσε
Η Κασσιανή απεδείχθη αυτόνομη, ηθική,
όμοια του αυτοκράτορα.
Γι’ αυτό το χρυσό μήλο δόθηκε στη Θεοδώρα,
ενώ ο φόβος του Θεόφιλου
αποτυπώθηκε και στην ιδιόχειρη φράση
“κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη“.
Φόβος, άραγε, ή εγωϊσμός οδηγεί
τον άνθρωπο της “μνησικακίας”
να αρνείται, τελικά, αυτό
που απεγνωσμένα αναζητά;
Αφιερωμένο στον Ποιητή
Ακούς πώς κυλάνε οι λέξεις Ποιητή;
Στο σιωπηλό σου πέρασμα αφιερωμένες.
Χτίζουν γεφύρια για να περπατήσει
ελεύθερο το χαμόγελό σου.
Νιώθεις τον παλμό της καρδιάς Ποιητή;
Είναι οι νότες που συνθέτει το βλέμμα σου
καθώς διαβαίνει ονειρικά μονοπάτια.
Μέτρα τα βήματα Ποιητή…
5 το φλάουτο της βροχής.
Αγάπη.
6 η κιθάρα του δειλινού.
Έρωτας ; ή μήπως Όνειρο;
7 το πιάνο υπογράφει το τέλος.
Αλήθεια – Ευτυχία – Θάνατος!
Η Ιθάκη σε περιμένει!
από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; ΕΠΜ
Απο-συμβολισμός του μήλου
Αξίωμα Ι
Θέληση
Ήταν πρακτικά αναγκαίο
η Εύα να δαγκώσει το μήλο.
Δεν ήταν ο όφις που την παρότρυνε
αλλά η ίδια η λογική αποζητούσε
τον απαγορευμένο καρπό
για να ταΐσει τη μοναξιά της
ή να ντύσει τη γύμνια της
ή για να αποδείξει την ωρίμανσή της.
Η επιλογή δική σας!
Αξίωμα ΙΙ
Εξαναγκασμός
Εύλογο ο Πάρις να χαρίσει
το μήλο της Έριδος στην Κύπριδα.
Η αδυναμία του στο ωραίο φύλο
επέφερε το τέλος της εποχής των ηρώων.
©17.3.2012
