Αποκάλυψη

albrecht_durer_-_adam_and_eve_prado_2
Μια δαγκωματιά ήταν αρκετή
για να απομυθοποιηθεί ο Παράδεισος.
Έκτοτε, η αέναη πάλη με το χρόνο
– σεντόνι αιματοβαμμένο –
πιστοποιεί την θνητότητα αλλά και
την ματαιότητα της ανθρώπινης υπεροψίας.

©Μαρία Πισιώτη
6.2.2017
Adam & Eve, Albrecht Dürerr Museo del Prado, Madrid
πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_paintings_by_Albrecht_D%C3%BCrer

Το ταξίδι των λέξεων

Φαντασιώνονται οι λέξεις
κόσμους γαλήνιους, υπερβατικούς
μέσα από αιματοβαμμένες συγκρούσεις
και σπαράγματα
Μ. Π. 11.7.2016

Πάθη, λάθη εσωκλείονται σ’ ένα ατέρμονο παρόν.
Το άκαυστο ον βρυχάται μέσα στο πύρινο ποτάμι.
Έντρομοι αποζητάμε να κρύψουμε σε δώματα ανήλιαγα
την ανημπόρια μας να εξυψωθούμε στο δρόμο του Φωτός.

«Το τέλος είναι κοντά, αν δεν έχετε μεταξύ σας αλληλεγγύη»
μας ψιθύρισε  μια απόκοσμη, γυναικεία μορφή

Πάνω στο ξύλινο τραπέζι γίνεται η ανακατανομή των ρόλων.
Η  Γη, λασπώδης και σκοτεινή, περιμένει υπομονετικά υγιή σπορά να ανασάνει.
Το άκαυστο ον ακονίζει τα δόντια του και οι λέξεις άηχες κυλούν.
Τη μεθεπόμενη μέρα ψάχναμε καταφύγιο.

Λέξεις… ΤΕΛΟΣ!

©14.7.2016

Νευραλγικές απολήξεις

Στο πρώτο άγγιγμα τ’ αγέρα
ορθωμένα στέκουν κλαδιά.
Στο δεύτερο φτερούγισμά του
της θάλασσας πλοκάμια
πλέκουν τον εφιάλτη.
Στο τρίτο σάλπισμά του
γίνονται ιπτάμενα καρφιά.
Στο τέταρτο μαζεύουν
τα θραύσματά τους
που σκόρπισαν κατά γης

από την ποιητική συλλογή Το υδάτινο πέρασμα του χρόνου, εκ. University Studio Press, Θεσ/νίκη 2001

Εν έτει 2016

Διαστατικός χώρος
Αφιερωμένο στα θύματα πολιτικών &
θρησκευτικών σκοπιμοτήτων

Ανοιξιάτικη θλίψη.
Τι κι αν πρόβαλε ελπιδοφόρος ήλιος;
Για άλλη μια φορά αιματοβαμμένη κείτεται η Γη
Αυτός ο ανελέητος ορυμαγδός σταματημό δεν έχει
Αιώνες τώρα κατατρώει τα σπλάχνα της.
Το αρχέγονο κακό ελέγχει τον μπάσταρδο κόσμο
μέσα από απατηλά προσωπεία.
Άλλωστε, τα ηνία της Γης θέλουν χέρια στιβαρά … νόμισμα ισχυρό,
θρήσκευμα που υπερβαίνει  το θάνατο…
θέλει αφανείς ήρωες να εδραιώνουν το εκάστοτε “Εγώ”.
Το δάκτυλο υψωμένο καταδεικνύει τον ένοχο… μα δεν κοιτάμε τον καθρέφτη
Ένα νέο Μεσαίωνα προοιωνίζει το σήμερα γιατί η αλαζονεία
παρακάμπτει  την έννοια της φθαρτότητας, του εφήμερου της ζωής…
Κι ας είμαστε αστρόσκονη, ως λένε.
Ας είμαστε ένα στιγμιαίο λάθος στο χωροχρονικό συνεχές.
Ένα πείραμα αυτής της Διττής Ενέργειας που διέπει το Σύμπαν.
Στο χέρι μας η επιλογή… Αυτό το τελευταίο ροδοπέταλο αισιοδοξίας μην πάει χαμένο!

©Μαρία Πισιώτη
23/24.3.2016

η φωτογραφία είναι από: http://www.redorbit.com/news/science/1112700495/perpetual-clock-uses-4-dimensional-crystals-092512/

Ολόφωτο πανηγύρι…

6salt1048a

Καθόμουν, λέει, πάνω σε κρύσταλλους αλατιού
κι έτσι όπως τους ανάδευα
έβρισκα νεκροκεφαλές, διάφορα μεγέθη.
Την πρώτη που έπιασα στα χέρια μου, την πέταξα στα δικά σου.
Δεν θυμάμαι αν μου τη ζήτησες, δεν θυμάμαι καν τη μορφή σου.
Μόνο ότι στεκόσουν στην πόρτα κι έπρεπε να σου τη δώσω…
Κι ένα φως να γεμίζει το χώρο και να τον γαληνεύει.
Ποιο τέλος, ποιαν αρχή να κρύβει τ’ όνειρο;
Ποιο φόβο, ποιαν ελπίδα;

Εσύ, οι κρύσταλλοι αλατιού, πάνωθε τους εγώ
και οι νεκροκεφαλές της Γης να ξεπροβάλλουν
στο ολόφωτο πανηγύρι Ζωής και Θανάτου!

©Μαρία Πισιώτη
23.11.2015

Απολογισμός

49 φθινόπωρα ανασαίνουν ακόμα στο δύσκαμπτο γίγνεσθαι εν έτει 2015 μ.Χ.
Ίσως  και να  ‘ναι ανάσες  χιλιετιών… έτσι νιώθω…
να βιώνω ξανά και ξανά την αυτοκαταστροφή του ανθρώπου.
Με ξεπερνάει. Ματώνω εν μέσω σιωπής.
Ήλπιζα ότι η αυγή της αρμονικής συνύπαρξης  δεν θα αργήσει να έρθει αυτή τη φορά.
Πόσο έξω έπεσες Ελπίδα μου, πόσο! Τόσες φωνές βοούν, τόσες φωνές πνίγονται…
τις ακούς, συμπάσχεις, συμπορεύεσαι στον κοινό αγώνα για ένα καλύτερο αύριο
με ό,τι δυνάμεις έχεις.
Μα ο πόνος κλιμακώνεται… η Μεσόγειος ενταφιάζει το όνειρο, την ελπίδα…
Η αρχαία Γη φλέγεται, ρημάζει απ’ άκρη σ’ άκρη, δάκρυα κατατρέχουν το κορμί της
κι ο χρόνος κυλά ανάλγητος.  Ενίοτε προβάλλουν  ελπιδοφόρες οάσεις
μα σκοντάφτουν  στην αίγλη της εξουσίας, πάσης φύσεως εξουσία…
Τα οικονομικά μεγέθη τρομάζουν, αιώνες τώρα εξουσιάζουν,
ορίζουν έθνη, κράτη, φυλές, σκοπιμότητες…
σκοπιμότητες του λαβείν,  του αρπάζειν πιο σωστά˙
και να οι πόλεμοι, οι αρρώστιες, η φτώχια, η πείνα, οι βιασμοί˙
κοινωνική ανισότητα σε όλα τα επίπεδα και οι πορείες πνιγμένες στα δακρυγόνα.
Φόβος να διέπει τις μάζες, οι θρησκείες να μοιράζουν υποσχέσεις με ανταλλάγματα˙
και μια ψεύτικη ευημερία να προσδίδει η εξέλιξη  της τεχνολογίας.
Χα! Η εξέλιξη της τεχνολογίας αλλάζει τα δεδομένα της επικοινωνίας,
ενώ η μαγεία του σύμπαντος  δυναμιτίζει το όνειρο.
Ω ναι! μικροί δραπέτες της στιγμής γινόμαστε για χάρη του
μα η προσγείωση οδυνηρή στο επόμενο λεπτό
γιατί η εξαθλίωση της ανθρώπινης υπόστασης είναι απτή.
Κι αν σε τρομάζει, κι αν σε πληγώνει οφείλεις να είσαι εκεί
ν’ αντέχεις, να χαμογελάς και ν’ αγωνίζεσαι  για το κοινό καλό.
Να ενδυναμώνουν οι ηλιαχτίδες μέσα από σένα και να διώχνουν τα σκοτάδια.
Εγκάρδιος να υψώνεται ο ήλιος στα μάτια της γης
και το χαμόγελο να ανθίζει στην αγκαλιά της.
49 χαλκοπράσινα φθινόπωρα προσδοκούν μια Άνοιξη.

©11/11/2015

Ο δρόμος μου για σένα

Ο δρόμος μου για σένα
οδοιπορικό λέξεων
στο μονοπάτι των γρίφων
κι εγώ η επίτιμη καλεσμένη
με το αντικλείδι στο χέρι
να ακολουθώ την άηχη κραυγή
σε μονοπάτι μοναχικό,
ακανθώδες και ασέληνο.
Κι είναι το θρόισμα του ανέμου
που κατακλύζει το είναι μου
και ρέουν οι λέξεις, ρέουν οι γρίφοι
και μια χρωμαγεία ξεδιπλώνεται
σ’ αυτήν την ύστατη διαδρομή.

Ο δρόμος μου για σένα…
Άραγε, με περιμένεις;

©8.1.15