Χαικου

Στη μοναχική
οδό της αφαίμαξης
ανθεί το ποίημα.

©Μ.Π 28/02/2021

7 Χαϊκου της Αποκαθήλωσης

Αστραπόβροντα!
Νεφελοσκεπής η Γη.
Τρίζουν καρέκλες.

Αναβιώνουν
Σόδομα και Γόμορρα,
βοά η μέρα.

Εγωπάθειας
σύνδρομο η κρυψίνους
Ακολασία.

Το άγγιγμά σου
στιγματίζει το χρόνο
Εκμαυλιστή.

Το τέρας εντός σου
ανάσα επώδυνη
στους ανθοβλαστούς.

Κουτοπόνηρο
ξέπλυμα, ανήθικης
συνειδήσεως.

Αμυδρό το Φως
παλεύει το Σκοτάδι.
Άπτερος Νίκη.

7 Δυστοπικά Χαϊκου 

Οι επεμβάσεις
στη Γη υποβιβάζουν
την οξυγόνωση.

Νέες συνθήκες
επιτάσσουν το χρόνο,
το πού, την πνοή.

Ασθμαίνον βήμα
επί της Γης δεσπόζει.
Μάσκες ολούθε.

Τρομολαγνεία
άζει τον πλανήτη.
Δράση – αντίδραση.

Περιπατητές
σε τεντωμένο σχοινί
υποτάσσονται.

Εξοβελισμός
επίκειται του Κακού
ενδοφλεβίως.

Βιώνω μέλλον
φλεγόμενου κύματος
στα σπλάχνα της Γης.

©Μαρία Πισιώτη 27/02-01/03/2021

Πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Έννεπε Μούσα
https://ennepe-moussa.grστον-χορό-του-χαϊκού/δεκατέσσερα-χαϊκού-μαρια-πισιωτη

Φόρεσε τα κόκκινα παπούτσια
7 χαϊκου

Προσθαφαιρέσεις
υλικών απολαβών
φθορά στην ψυχή

Ανυπέρβλητα
θρυμματίζουν τη ζωή
οι απώλειες

Έλλειψη γνώσης
σκοτάδι – στασιμότης
Παλιά συνήθεια

Ο έρωτάς τους
αποδοχή ενοχής
μα και  αγάπης

Φιλίας ανθός
χαρμολύπης μοίρασμα.
Αιώνων ρίζα 

Σκληρότητα προς
ο,τι διαφορετικό
φόβο δηλώνει

Όνειρα ζωής
στον αργαλειό υφάδι
το νήμα φθίνει

©Μαρία Πισιώτη 08.03.2021

Χωροχρονικές (α)συμμετρίες

Οι πτυχές του χρόνου συνυφασμένες στο βλέμμα.
Σε αναπαυτικά μαξιλάρια φωλιάζω νωχελικά
καθώς το απέραντο γαλάζιο εντός μου
ξεδιπλώνεται και ισόποσα μοιράζεται
στις πτυχώσεις του χωροχρόνου.
Θεατής των πάντων και των απάντων
ενίοτε συρρικνώνομαι ενίοτε ορθώνομαι
Τα «θέλω» και τα «πρέπει»  
μοιρασμένα άνισα στις παρυφές του κόσμου.

©Μαρία Πισιώτη, 2.10.2020

Βεγορίτιδα λίμνη – 27.09.2020

Φωτογραφία ©Βίκυ Κεχλιμπάρη-Σκούμα

Υπαρξιακό

Μικραίνει ο ορίζοντας…
Μα εγώ τον γεμίζω πινελιές ανεξίτηλες.
Έτσι στιγματίζω τον χρόνο που
– αν και αμείλικτα γλιστρά –
εσωκλείει το χρώμα και τη μνήμη.
Άλλωστε, με επιμονή η μνήμη
ανασυντίθεται από τον κατακερματισμό της.
Όσο για το χρώμα
τίποτε άλλο από ψήγματα ζωής στο διηνεκές.

25/01/2020

©Μαρία Πισιώτη

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

 

Ένα μειδίαμα αιωρείται στην επιπεδότητα του βράχου
Το δέρμα σου… Ω, ναι!  το δέρμα σου…
Τα ρολόγια του Νταλί φυλάκισαν το χρόνο
Πάνωθέ του
Έξωθεν των τειχών, χειροπόδαρα δεμένο,
λιθάρι σάρκινο στον τοίχο της Συνειδητότητας
Ασθμαίνει στη ζήση του
Κι η θάλασσα να ξεμακραίνει… προκλητικά.

 

©Πισιώτη Μαρία

20/08 &1/10/2019

Εκλογικό υλικό…

Παραμονές εκλογών και το εκλογικό υλικό μεταφέρεται
– Ω! ναι, το ζήσαμε κι αυτό! – με λεωφορείο!
Περιχαρής η δικαστική αντιπρόσωπος για το λειτούργημά της!
Πολύτιμο, άλλωστε, το υλικό που μεταφέρει αυτή και η συνάδελφός της…
Κι επειδή είναι «βαρύ», όπως λέει, παρεχώρησε τη θέση της στο σάκο
κι εκείνη στέκεται ορθή σ’ αντίθεση με τη συνάδελφό της… είναι καθιστή
και ο σάκος στην απέναντι της θέση στέκει…
για τον κόσμο ποιος νοιάζεται; Τι κι αν είναι κουρασμένος, τι κι αν είναι πονεμένος
τι κι αν του σώθηκε το κουράγιο να διεκδικήσει το δικαίωμά του… το εκλογικό υλικό
προηγείται να καθίσει… τόσο μόχθο κάνουν,
οι υποψήφιοι και οι παρατρεχάμενοι τους…

                                                                                                                                    ©Μαρία Πισιώτη

24/5/2019

Αποκάλυψη

albrecht_durer_-_adam_and_eve_prado_2
Μια δαγκωματιά ήταν αρκετή
για να απομυθοποιηθεί ο Παράδεισος.
Έκτοτε, η αέναη πάλη με το χρόνο
– σεντόνι αιματοβαμμένο –
πιστοποιεί τη θνητότητα αλλά και
τη ματαιότητα της ανθρώπινης υπεροψίας.

©Μαρία Πισιώτη
6.2.2017
Adam & Eve, Albrecht Dürer Museo del Prado, Madrid
πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_paintings_by_Albrecht_D%C3%BCrer

Το ταξίδι των λέξεων

Οι λέξεις

Πάθη, λάθη εσωκλείονται σ’ ένα ατέρμονο παρόν.
Το άκαυστο Ον βρυχάται μέσα στο πύρινο ποτάμι.
Έντρομοι αποζητάμε να κρύψουμε σε δώματα ανήλιαγα
την ανημπόρια μας να εξυψωθούμε στο δρόμο του Φωτός.

«Το τέλος είναι κοντά, αν δεν έχετε μεταξύ σας αλληλεγγύη»
μας ψιθύρισε  μια απόκοσμη, γυναικεία μορφή

Πάνω στο ξύλινο τραπέζι γίνεται η ανακατανομή των ρόλων.
Η  Γη, λασπώδης και σκοτεινή, περιμένει υπομονετικά υγιή σπορά να ανασάνει.
Το άκαυστο ον ακονίζει τα δόντια του και οι λέξεις άηχες κυλούν.
Τη μεθεπόμενη μέρα ψάχναμε καταφύγιο.

Λέξεις… ΤΕΛΟΣ!

©14.7.2016

Νευραλγικές απολήξεις

Στο πρώτο άγγιγμα τ’ αγέρα
ορθωμένα στέκουν κλαδιά.
Στο δεύτερο φτερούγισμά του
της θάλασσας πλοκάμια
πλέκουν τον εφιάλτη.
Στο τρίτο σάλπισμά του
γίνονται ιπτάμενα καρφιά.
Στο τέταρτο μαζεύουν
τα θραύσματά τους
που σκόρπισαν κατά γης

από την ποιητική συλλογή Το υδάτινο πέρασμα του χρόνου, εκ. University Studio Press, Θεσ/νίκη 2001

Εν έτει 2016

Διαστατικός χώρος
Αφιερωμένο στα θύματα πολιτικών &
θρησκευτικών σκοπιμοτήτων

Ανοιξιάτικη θλίψη.
Τι κι αν πρόβαλε ελπιδοφόρος ήλιος;
Για άλλη μια φορά αιματοβαμμένη κείτεται η Γη
Αυτός ο ανελέητος ορυμαγδός σταματημό δεν έχει
Αιώνες τώρα κατατρώει τα σπλάχνα της.
Το αρχέγονο κακό ελέγχει τον μπάσταρδο κόσμο
μέσα από απατηλά προσωπεία.
Άλλωστε, τα ηνία της Γης θέλουν χέρια στιβαρά … νόμισμα ισχυρό,
θρήσκευμα που υπερβαίνει  το θάνατο…
θέλει αφανείς ήρωες να εδραιώνουν το εκάστοτε “Εγώ”.
Το δάκτυλο υψωμένο καταδεικνύει τον ένοχο… μα δεν κοιτάμε τον καθρέφτη
Ένα νέο Μεσαίωνα προοιωνίζει το σήμερα γιατί η αλαζονεία
παρακάμπτει  την έννοια της φθαρτότητας, του εφήμερου της ζωής…
Κι ας είμαστε αστερόσκονη, ως λένε.
Ας είμαστε ένα στιγμιαίο λάθος στο χωροχρονικό συνεχές.
Ένα πείραμα αυτής της Διττής Ενέργειας που διέπει το Σύμπαν.
Στο χέρι μας η επιλογή… Αυτό το τελευταίο ροδοπέταλο αισιοδοξίας μην πάει χαμένο!

©Μαρία Πισιώτη
23/24.3.2016

η φωτογραφία είναι από: http://www.redorbit.com/news/science/1112700495/perpetual-clock-uses-4-dimensional-crystals-092512/

Ολόφωτο πανηγύρι…

6salt1048a

Καθόμουν, λέει, πάνω σε κρύσταλλους αλατιού
κι έτσι όπως τους ανάδευα
έβρισκα νεκροκεφαλές, διάφορα μεγέθη.
Την πρώτη που έπιασα στα χέρια μου, την πέταξα στα δικά σου.
Δεν θυμάμαι αν μου τη ζήτησες, δεν θυμάμαι καν τη μορφή σου.
Μόνο ότι στεκόσουν στην πόρτα κι έπρεπε να σου τη δώσω…
Κι ένα φως να γεμίζει το χώρο και να τον γαληνεύει.
Ποιο τέλος, ποιαν αρχή να κρύβει τ’ όνειρο;
Ποιο φόβο, ποιαν ελπίδα;

Εσύ, οι κρύσταλλοι αλατιού, πάνωθε τους εγώ
και οι νεκροκεφαλές της Γης να ξεπροβάλλουν
στο ολόφωτο πανηγύρι Ζωής και Θανάτου!

©Μαρία Πισιώτη
23.11.2015