BLACK ROCK MEMORIES

Υπάρχεις βαθιά στο μυαλό μου
οφθαλμαπάτη που σβήνεις το φως μου
περπατάς στης καρδιάς μου τους χτύπους
μου μιλάς με παλιούς και μονάκριβους ήχους
και γλεντάς και γελάς,

και υπάρχεις

σ’ αναμνήσεις που δεν θέλουν να σβήσουν
και στο χτες, στο μετά και στο τώρα,

και υπάρχεις

σαν πληγή που δεν λέει να κλείσει
σαν το χέρι που δεν θέλει ν’ αφήσει
το λουλούδι της νιότης ν’ ανθίσει
κυβερνάς τα σκοτάδια του νου μου
και κρατάς τα κλειδιά του κορμιού μου

ανεκπλήρωτη αγάπη,
μοναχικό μου τοπίο,
σ’ ένα σύμπαν φτιαγμένο για δύο
ένας πόθος που ξερνάει μιζέρια,

και υπάρχεις,

μες στη τρέλα της σκέψης,
θέλεις μαύρες τρύπες να θρέψεις

και υπάρχεις

και μόνο γι’ αυτό
έναν ήλιο που θέλω να δω
να προλάβεις να κλέψεις.

Νίκος Γεωργόπουλος, Τα αγαθά κόποις φλέγονται, Αθήνα 2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s