Ολόφωτο πανηγύρι…

6salt1048a

Καθόμουν, λέει, πάνω σε κρύσταλλους αλατιού
κι έτσι όπως τους ανάδευα
έβρισκα νεκροκεφαλές, διάφορα μεγέθη.
Την πρώτη που έπιασα στα χέρια μου, την πέταξα στα δικά σου.
Δεν θυμάμαι αν μου τη ζήτησες, δεν θυμάμαι καν τη μορφή σου.
Μόνο ότι στεκόσουν στην πόρτα κι έπρεπε να σου τη δώσω…
Κι ένα φως να γεμίζει το χώρο και να τον γαληνεύει.
Ποιο τέλος, ποιαν αρχή να κρύβει τ’ όνειρο;
Ποιο φόβο, ποιαν ελπίδα;

Εσύ, οι κρύσταλλοι αλατιού, πάνωθε τους εγώ
και οι νεκροκεφαλές της Γης να ξεπροβάλλουν
στο ολόφωτο πανηγύρι Ζωής και Θανάτου!

©Μαρία Πισιώτη
23.11.2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s