Με λένε Νείρμα

Καπνισμένοι τοίχοι,
κατσαρόλες θαμπές
-πρέπει να τις τρίψω ακόμα μία φορά-
Το ψιθύρισμα αντιγύρισε μελαγχολικό
Ο  χτύπος παρέμεινε εσώκλειστος.
Η ματιά χαμηλωμένη
τα λόγια φτωχικά
– έχω κι ένα ποίημα να γράψω –
Με λένε Νείρμα.
Στα τοιχώματα των κατσαρολικών
προβάλλουν εικόνες… άλλοτε τρυφερές,
όπως εκείνο το ανέμελο χαμόγελο
στις κοιλάδες του Νογκ-έρι,
κι άλλοτε γεμάτες πόνο…
Όχι, δεν θέλω να θυμάμαι
την Εποχή των Εμπόλεμων Βασιλείων.
Θέλω να παραμείνω στο χαμόγελο, στο χάδι εκείνο της Δήλου,
στα δάση του Αμαζονίου να χαθώ και να αναρριχηθώ
στις κορυφογραμμές των Άνδεων.
Με λένε Νείρμα.
Πόσες ζωές, άραγε, έχω δαπανήσει σ’ αυτόν τον τόπο;
Πόσα πρόσωπα έχω αλλάξει;
Πόσα μέρη ονόμασα Πατρίδα;
Έχω χάσει το μέτρημα πια… χιλιετίες τώρα
σφυγμομετρώ τα δάκρυα της γης και τα χαμόγελά της
Μη με ρωτάς τι είναι πιότερο από τα δυο,  μη με ρωτάς.
Η απογοήτευση παραδόθηκε στη φωτιά.
Με λένε Νείρμα.
(πρέπει να τρίψω τις κατσαρόλες)
Οι αντοχές μετρήθηκαν ξανά.
Δε θα ξεπηδήσει από τις φλόγες
το λευκό φως.
Ωστόσο, οι κατσαρόλες οφείλουν
να διατηρήσουν τη λάμψη τους.

Αχ! Πόσο μου λείπουν τα γαλαζοπράσινα λιβάδια του Νογκ’έρι!

5.9.14

 

Πρώτη δημοσίευση στο http://www.vakxikon.gr/content/view/2079/11392/lang,el/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s