Εξ απαλών ονύχων

Η ποίηση σου κατοικεί ανάμεσα απ’ τους στίχους μου
Κρύβεται στις σιωπές και τις αναπνοές μου
Πατά πάνω στις στάχτες μου

Στα μάτια σου η πρόκληση…
Θες να σε παρασύρω στις σκοτεινές πλευρές των λαβυρίνθων
Σου κάνω το χατήρι, όμως σε βλέπω να κρυφοκοιτάς πίσω απ’ τους θάμνους
Τα μάτια αστράφτουν απ’ ανάγκη κι αγωνία
Αναζητείς στασίδι για να στηριχτείς. Δεν έχω επιλογή•
Την αλήθεια
Σε δίσκο
Ασημένιο
Σου προσφέρω:
Μόνος θα πας!

Χορεύεις, πάλλεσαι, παραληρείς, θρυμματίζεσαι
Μ’ αφήνεις ώρα πολύ να περιμένω
Ώσπου ξανασμίγουμε
Αναπόφευκτα κουβαλάς μαζί σου και τις σκιές των θάμνων
Επιπλέον, έχεις μάθει να κρατάς και τη δική σου αναπνοή
Κι είναι πιο εύκολο να βρούμε το ρυθμό μας
Πλέον.

©Ανθή Σουλτάνη

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s