Άσπονδο τέλος σπονδή γνώσης

Ασύλληπτη , από σένα έφυγα.
Γλίστρησα στο απροσδιόριστο
σκοτάδι σου και βρήκα το φως
που οδηγεί στην έξοδο

στο δυνατό πόνο έγραψες
με λέξεις μεθυσμένες :
ν’ αγαπάς το αρνητικό φορτίο στα σύννεφα
και στις μεγάλες σκιές τις μικρές αντανακλάσεις

Στο δώρο της απώλειας σου άφησα
αλαφροΐσκιωτο μήνυμα :
ν’ αγαπάς στα σύννεφα τις μεταμορφώσεις
και στις σκιές τον εαυτό σου

αυτό ξέρω τώρα : Η αγάπη είναι ανίκητη ασπίδα
και ο πόνος ανθεί
λουλούδι δυνατό
γνώση το λένε

αυτό να ξέρεις: όταν έσπασε η μάσκα της ευλογίας
δεν ήταν τρομαχτική η μορφή σου
μόνο που απελευθερώθηκαν τα μαύρα κοράκια
οι δαίμονες σου, στριγγλίζοντας εν χορώ
σπονδή στο σκοτάδι του είσαι
έτσι μας εξευμενίζει
μας ταΐζει σάρκες καθαρών γυναικών
που δολώνει την ψυχή τους.

Άσπονδο το σκοτάδι σου
βούτηξε στο αφίλιωτο,
χαρίζοντας μου αντί για δράμα
το μηδέν πριν τη ζωή.

©Βίκυ Βανίδη

Jeanie Tomanek

 

 

 

 

Πίνακας Jeanie Tomanek

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s