100 Ερωτικά Σονέτα

(αποσπάσματα)

Πρωί

17

ΔΕ Σ’ ΑΓΑΠΩ σαν να ‘σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ’ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ’ από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ’ αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ” τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ’  άρωμα που σφιγμένο μ” ανέβηκε απ” το χώμα.

Σ’  αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ’  αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,

παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.


Μεσημέρι

48

ΔΥΟ ΕΡΑΣΤΕΣ που αγαπιούνται κάνουν ένα ψωμί,
μια μοναχά σταγόνα φεγγαριού στο χορτάρι,
αφήνουν σα βαδίζουν ίσκιους που σ’έναν σμίγουν,
αφήνουν μόνον έναν ήλιο άδειο στο κρεβάτι.

Απ’ όλες τις αλήθειες διαλέξανε τη μέρα:
δε δεθήκαν με νήματα μα μ’ευωδιές μονάχα,
και δεν κάναν κομμάτια την ειρήνη ή τις λέξεις.
Διάφανος είναι πύργος η ευτυχία

Με τους δύο εραστές πάνω το κρασί κι ο αγέρας,
τα ευτυχισμένα η νύχτα τους δίνει ανθόφυλλά της,
έχουν δικαίωμα σ’όλα τα λουλούδια.

Δυο εραστές που αγαπιούνται δεν τους φοβίζει ο χάρος,
γεννιούνται και πεθαίνουν πολλές φορές στη ζωή τους,
έχουν την αιωνιότητα της φύσης.

Απόγευμα
68
(Γοργόνα της πλώρης)

ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ κορίτσι δεν ήρθε περπατώντας:
στάθηκε άξαφνα εκεί καθισμένη στα τούβλα,
παλιοί ανθοί του πελάγου σκεπάζαν το κεφάλι,
κι είχε η ματιά της μια θλίψη από ρίζες.

Έστεκε εκεί κοιτώντας τις ανοιχτές ζωές μας,
το είμαι, το φεύγω, το έρχομαι, το πάω πάνω στη γη,
τη μέρα που της ξέβαφε λίγο λίγο τα φύλλα.
Βίγλιζε μη θωρώντας μας το ξύλινο κορίτσι.

Το κορίτσι απ’ τ’ αρχαίο κύμα στεφανωμένο
κοίταζε εκεί με τα νικημένα της μάτια,
κι αν κι ήξερε πως ζούμε σ’ένα απόμακρο δίχτυ

από νερό και χρόνο, βροχή, κύματα κι ήχους,
δεν ήξερε αν υπάρχουμε ή είμαστε τ’ όνειρό της.
Αυτή του ξύλινου είναι κοριτσιού η ιστορία.

Νύχτα

95

ΠΟΙΟΙ αγαπηθήκαν όπως εμείς οι δυο;  Ας γυρέψουμε
της καμένης καρδιάς την πανάρχαια στάχτη
κι ένα προς ένα ας πέσουν μέσα εκεί τα φιλιά μας
ώσπου το ερημωμένο ν’αναστηθεί λουλούδι.

Την αγάπη ας λατρέψουμε που ‘δωσε τον καρπό της
και στη γή έχει κατέβει με εικόνα κι εξουσία:
το φως είμαστε οι δυοπου συνεχίζει
το ντελικάτο μα άθραυστό του στάχι.

Στην αγάπη που τόσος κρύος έθαψε χρόνος,
τόση άνοιξη και χιόνι, φθινόπωρο και λήθη,
το φως ας πλησιάσουμε κάποιου καινούριου μήλου,

της φρεσκάδας που άνοιξαν κάποιες πληγές καινούριες
σαν την παλιάν αγάπη που σιωπηλή βαδίζει
σε μιάν αιωνιότητα ταφιασμένων στομάτων.

Πάμπλο Νερούδα, 100 Ερωτικά Σονέτα, μτφρ. Ηλίας Ματθαίου, εκδ. Γνώση, 2001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s