Δίκη… σε τρεις παραλλαγές

Δίκη

 

Στο εδώλιο…
τα όνειρά.
Καταγγέλλων…
η ζωή.
Αδίκημα…
η παραστράτησή της εξ’αιτίας τους.
Εισαγγελέας…
η λογική.
Μάρτυρες…
πράξεις και συναισθήματα.
Υπεράσπιση…
η λογική και πάλι…?

Μετά τη δίκη,
Ένοχος… άνευ ελαφρυντικών,
Ο ηθικός αυτουργός εκρίθη.?
Οι απατηλές,
του σύγχρονου πολιτισμού επιταγές,
που επιβάλλουν χρήμα, δόξα και βόλεμα,
να είναι τα όνειρά μας.

Σοφή η πρόεδρος η καρδιά
που  άφησε τα όνειρα ελεύθερα,
με μόνη προϋπόθεση…
να είναι… τα δικά μας.

 

©Μαργαρίτα Καρλαύτη, 23.2.2003

Δίκη                               

                                                                    Για τη Μαργαρίτα Καρλαύτη

Τα Όνειρα με στωικό χαμόγελο αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της Ζωής:
«Με απογύμνωσαν, αγαπητό μου Δικαστήριο.
Σέρνομαι στο αδιέξοδό μου. Απαιτώ τη δίκαιη τιμωρία τους».
Τα Συναισθήματα αντιπαλεύουν τη Λογική που ξέρει μονάχα να φωνάζει:
«Ένοχα… άνευ ελαφρυντικών, απαξίωσαν τα δώρα της οθόνης,
εξευτέλισαν κάθε υλική υπόσταση».
«Όχι!» αντιτάσσονται τα Συναισθήματα, «Όχι, μας φέρανε την Άνοιξη»
Σολομώντεια η Καρδιά απεφάνθη: «Ελεύθερα τα όνειρα, μόνο…
να μην ξεφεύγουν απ’ το δικό τους μονοπάτι».

©Μαρία Πισιώτη, 24.2.2003

Και μετά από την ποιητική συνδιαλλαγή με τη Μαργαρίτα ακολούθησε το παρακάτω μικρό θεατρικό

ΔΙΚΗ

Καλώς ορίσατε στο δικαστήριό μας, σε μία δίκη διαφορετική απ’ τις συνηθισμένες.

Μία δίκη όπου ακροατήριο και ένορκοι δεν υπάρχουν και οι ρόλοι μοιράζονται ως εξής:

Πρόεδρος: Καρδιά

Εισαγγελέας: Λογική

Κατήγορος: Ψυχή

Ενάγουσα αρχή: Ενοχές

Κατηγορούμενος: Όνειρα

Υπεράσπιση: Ζωή

Μάρτυρες υπεράσπισης: Αγάπη, Χαρά

Μάρτυρες κατηγορίας: Δάκρυα, Πόνος

Και η δίκη, αγαπητό μας ακροατήριο, αρχίζει…

Πρόεδρος: Σήμερα δικάζονται τα Όνειρα. Παρακαλώ η Ενάγουσα Αρχή έχει το λόγο.

Ενάγουσα αρχή: Μας διέσυραν Κυρία Πρόεδρε. Πήραν τα καλύτερα κομμάτια μας και τα εξευτελίσανε.

Κατήγορος (ξέπνοα): Έτσι είναι Κυρία Πρόεδρε. Τι να το κάνω που είμαι ακόμα ζωντανή. Μέσα μου έχω πεθάνει.

Πρόεδρος: Ναι βλέπουμε το κατάντημά σας, αλλά θα μιλάτε όταν σας απευθύνεται ο λόγος.

Κατήγορος (ξέπνοα): Συγνώμη Κυρία Πρόεδρε. Αλλά καταλαβαίνετε…

Πρόεδρος (προς τους κατηγορούμενους): Τι έχετε να πείτε;

Κατηγορούμενοι (με το κεφάλι ψηλά και ύφος θαρρετό): Είμαστε αθώα.

Εισαγγελέας: Είστε θρασύτατα, θα έλεγα. Δεν βλέπετε σε τι αδιέξοδο έχετε φέρει την Ψυχή; Πώς τολμάτε! Θα ’πρεπε να ντρέπεστε και να ζητάτε συγγνώμη.
Κατηγορούμενοι: Μα……

Πρόεδρος: Ας προσέλθουν οι μάρτυρες κατηγορίας. Ας προσέλθουν τα Δάκρυα.

Πρόεδρος: Ορκίζεστε να πείτε την αλήθεια και μόνο την αλήθεια

Μ.Κ. : Ορκιζόμαστε

Πρόεδρος: Σας ακούμε

Μ. Κ.: Κυλήσαμε Κυρία Πρόεδρε. Ποτίσαμε τη γη τόσο πολύ που τώρα έχουμε στερέψει. Κι όλα αυτά εξαιτίας των Ονείρων.

Πρόεδρος: Μάλιστα. Το λόγο έχει η ενάγουσα αρχή.

Ε. Α. : Για πείτε μας πότε και πως συνέβη αυτό;

Μ. Κ. : Ήταν τότε που η εαρινή πανσέληνος ράγισε κι έσταξε την πρώτη άλικη σταγόνα της απάνω στην Ψυχή. Από τότε κι εμείς αναβλύσαμε και να ‘μαστε τώρα εδώ στεγνά.

Πρόεδρος: Η υπεράσπιση.

Υπεράσπιση: Δεν έχω τίποτε να ρωτήσω Κυρία Πρόεδρε. Ή μάλλον ναι, κάτι έχω.

Υπεράσπιση (προς Μ.Κ.): Πείτε μας τα ΄Όνειρα πώς προσέγγισαν την Ψυχή;

Μ. Κ. :Μέσα στη φθινοπωρινή μελαγχολία της μίλησαν για την Άνοιξη με κάποιο τραγούδι.

Υπεράσπιση: Κι εκείνη πώς αντέδρασε;

Μ.Κ. : Πέταξε στην κυριολεξία από χαρά και συγκίνηση. Κι εμείς συγκινηθήκαμε και κει πρωτοαναβλύσαμε.

Υπεράσπιση: Δηλαδή μας λέτε ότι τα Όνειρα προσέφεραν ιδιαίτερη χαρά;

Μ.Κ. : Ναι φυσικά. Και ήταν πολύ όμορφα τότε…

Υπεράσπιση: Ευχαριστώ. Κυρία Πρόεδρε δεν έχω τίποτε άλλο να ρωτήσω.

Πρόεδρος: Ας προσέλθουν οι Μάρτυρες Υπεράσπισης.

Πρόεδρος (προς Μ.Υ.): Ορκίζεστε να πείτε την αλήθεια.

Μ. Υ. : Ορκιζόμαστε
Πρόεδρος: Η Υπεράσπιση έχει το λόγο.

Υπεράσπιση: Μιλήστε μας για τα Όνειρα και την Ψυχή. Ποια ήταν η σχέση τους.

Πρόεδρος: Το λόγο έχει η Αγάπη

Μ.Υ. : Η σχέση τους αιώνια άνοιξη φάνταζε. Μια σχέση που δεν θύμιζε σε τίποτε τα τετριμμένα. Απόσταγμα αυτής της σχέσης είμαστε εμείς –μάρτυρες υπεράσπισης μα και κατηγορίας-. Αλλά και η ενάγουσα αρχή, δικό τους είναι παιδί. Απορούμε πως…

Ενάγουσα Αρχή: Ένσταση Κυρία Πρόεδρε, οι μάρτυρες έχουν ξεφύγει. Απαιτώ να τις επαναφέρετε στην τάξη.

Πρόεδρος: Δεκτή η ένστασή σας. Στο θέμα μας παρακαλώ.

Μ.Υ.: Ναι κυρία Πρόεδρε, στο θέμα μας. Η Ψυχή βρισκόταν σε χειμερία νάρκη, ας ήταν φθινόπωρο. Εκείνο το τραγούδι κατάφερε να τη ζωντανέψει, να τη βάλει να σκεφτεί, να ταξιδέψει, να νιώσει. Να δει τον εαυτό της αλλιώς, αρχικά τρόμαξε μα για λίγο. Ο κόσμος της μέσα  από το πρίσμα του Έρωτα έμοιαζε διαφορετικός. Αγνός και τρυφερός πλημμύριζε το είναι της. Ώσπου έφτασε η εαρινή Πανσέληνος, το τραγούδι έγινε ψίθυρος απόκοσμος και την χάραξε…

 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s