Νάουσα, στην οδό Κοντοζή

Στην οδό  Κοντοζή  τα  σπίτια  γέρασαν σαν το alea  jacta est , Μαρία
τα Σάββατα  ταξιδεύουν πια, στις γραμμές της  διαρκούς   παρακμής
ο χρόνος  νέγρος  νοτισμένος  απ’ την  εσωτερική του  βροχή
ενταφιάζει στον απόκρημνο  βυθό της  λήθης  απόμαχα   όνειρα.
Μόνο τα  έλατα στις αυλές  θροΐζουν  τις αγέρωχες πράσινες ακίδες τους
χαράζοντας  στον νοητό πίνακα  της  μνήμης   χαρμολύπη  μελαγχολίας.
Τα σπίτια ψήλωσαν παράταιρα   και  έχασαν την πορφύρα του ταπεινού.
Οι  μεγάλες  συναρπαστικές  ιδέες  των  πληθυντικών εξάψεων
διαιρέθηκαν  υποκύπτοντας  στο  μεγάλο αμάρτημα της ενικής προοπτικής.
Τα κοντινά  εργοστάσια γέρασαν, Μαρία, κι  η βροχή  σιγοτρώει
το ατσάλι και τις  σκυφτές   καύτρες  των απολυμένων   εργατών.
Η  βασιλεία  των εγγαστρίμυθων και το συντακτικό  της σιωπής
αναπαύεται στις αφηρημένες  διαθλάσεις  των παλιών   φανοστατών.
Άκουσα   το ενδότερο  της εσωτερικής βουής  του   ανέμου  Σάββατο
Βράδυ Μαρία, να  λυπάται  στις  στέγες  γεγονότων  που  γέρασαν,
κι   άτακτους  βρυχηθμούς  παιδιών των  παλιών    πληθυντικών  Ιουλίων
να μπαρκάρουν   μες  την   ευταξία    ενικών  αποβάθρων λησμοσύνης .
Στην   οδό  Κοντοζή ,  Μαρία , η κατάρρευση αγκαλιάζει το τελευταίο σπίτι
και σκεπάζει στα χαλάσματα  απαρέμφατα   και  θρύψαλα παλιών ενεστώτων…

Γέναρης 2009

©Πάνος Νιαβής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s