ΑΝΤΙΣΤΙΞΗ

Όταν είμαι δυστυχής, θλιμμένη, άρρωστη,
εσύ μην είσαι κοντά μου.
Τα χρόνια, η ζωή με έμαθαν-
συνήθισα
να υποφέρω μόνη τον καημό.
Σαν πληγωμένο αγρίμι,
που στη φωλιά του
κρύβεται
για να γλείφει μόνο τις πληγές του,
κλείνομαι και εγώ
μέσα στους τοίχους μου
και κλειδώνω όλες τις πυρκαγιές της ζωής μου.

Τότε,
το ανεσκαμμένο στο αίμα δηλητήριο,
αποτρέπει από τα χείλη στεναγμό
και τα δάκρυα που δεν έσταξαν από τα μάτια μου,
τα ξαναλιωμένα στην καρδιά,
διαυγείς σταγόνες γίνονται
και χύνονται σ’ ανείπωτα λόγια,
που απευθύνονται σε σένα.
Αφουγκράσου, θα τ’ ακούσεις-
όπου και να ’σαι.Μα όταν είμαι δυστυχής, θλιμμένη, άρρωστη,
εσύ μην είσαι κοντά μου.
Δεν θέλω να ρίξω το φορτίο μου σε σένα.
Δεν θέλω η σκιά που με κυνηγά
να πέσει στο μέτωπό σου.
Δεν θέλω το σβησμένο μου χαμόγελο
να αποτελειώσει αυτό που ανατέλλει κάτω απ’ τα βλέφαρά σου.
Δεν θέλω
οι τοίχοι μου και σένα να δυναστεύουν.
Δεν θέλω.

Συνήθισα να υποφέρω μόνη τον καημό.
Μα δύσκολο μου είναι
να υπομένω την ομορφιά
και τη χαρά
χωρίς εσένα.
Σε τέτοιες στιγμές να είσαι κοντά μου,
για να μεταγγίσω τη χαρά απ’ τη δική μου
στη δική σου καρδιά,
και την ομορφιά,
σαν πηγάδια πλημμύρισα
τις κόρες των ματιών μου-
για να τη δω καθρεφτισμένη στις δικές σου,
και το τραγούδι, από το στόμα μου αναπηδώντας-
να προσγειωθεί στο δικό σου.

Ελισαβέτα Μπαγκριάνα (1893-1990),  Αντιστίξεις, μτφρ. Μαρία Δούμπα, 2012.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s