Παρακαταθήκη

Για την αγαπημένη μου ξαδέρφη Αλίκη
στη μνήμη των πατέρων μας,
Αλέξανδρου, Παναγιώτη

Ένας, ένας οι βράχοι μας συρρικνώνονται.
Γίνονται πετραδάκια αδύναμα
-αφημένα στα χέρια μιας ειμαρμένης;-
και ταξιδεύουν στης θάλασσας τα βάθη.
Ένας, ένας φεύγουν… κι εμείς εδώ
παρακαταθήκη τους… να κρύβουμε
το δάκρυ πίσω από το χαμόγελο
να συνεχίζουμε τον αγώνα επιβίωσης
που επιτάσσουν οι εποχές
της άνομης απολαβής.
Κι εμείς εδώ… να δημιουργούμε
τη δική μας παρακαταθήκη…
να διαιωνίζουμε το δάκρυ,
τον πόνο, το χαμόγελο…
Εδώ, παγιδευμένοι στο χρόνο
αυτήν την απίστευτη μα οικτρή
επινόηση του ανθρώπου.
Ενός χρόνου άνισα δομημένου
με υποσχέσεις, όνειρα
τεθλασμένες γραμμές γεμάτες
ανώδυνες και επώδυνες εκπλήξεις,
συνυφασμένου, ωστόσο, με το χρήμα,
την υπερβολή, την ανηθικότητα…
Ένας χρόνος που ποτέ δεν είναι αρκετός…
γιατί η ζωή δεν είναι μια απλή ευθύγραμμη πορεία
ούτε ένας κύκλος συμπαγής,
η Ζωή είναι η μία γωνία του αιώνιου τρίπτυχου
Ζωή-Έρωτας- Θάνατος.
Ένα αέναο κυνήγι από γωνία σε γωνία,
ένα διάχυτο ταξίδι εμπλεκόμενων γραμμών
να αναζητά την αρμονία των πλευρών
για την επίτευξη του ευδαίμονος στόχου
και να σκοντάφτει αφελώς
στην ατέλεια της εκάστοτε εποχής!

 ©26.2.2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s