Αγία Αμαρτία

Γράφω πάλι, παγιδευμένος
σε μια θάλασσα, σε ένα ουρανό
και κάποιες αγάπες
που ταξιδεύουν στη σκέψη μου
πότε λάγνες, πότε επιπόλαιες
μα πάντα λατρεμένες
κάτω από ένα ναό, αρχαίων
φεγγίζουν στα μάρμαρα
οι αναμνήσεις μιας εποχής
που τρέχαμε, για αγγίγματα ευτυχίας
με ένα όνειρο, που ξεπερνούσε τη νύχτα
και τη ζωή μας
παγιδευμένο, σε μια αναζήτηση
φωτιά στις κοινότητες
που αναπαύονταν
που αγαλίαζαν, χωρίς ανάγκες ή ενοχές
παγιδευμένος κι εγώ
γυρίζω, εκεί που άρχιζα να ζω
να αισθάνομαι, να πονώ
και να δικάζω τις πράξεις μου
βαθιές ματιές, με ταξιδεύουν
και με γυρεύουν
στα απόνερα μιας ζωής που βλάσθημα έζησε
κινούμενη από σκέψεις, που δόθηκαν στις Ερρινύες
και κάηκαν στις συνειδήσεις
όπως μας χάρισαν
Ελλάδα, πόσο μας ανήκεις;
και πόσο χάνεσαι
μακριά από τα παιδιά σου
στα πέλαγα
και τα βουνά, τα ηλιοκαμένα
ήλιος οιονός, μας καλεί πάλι
κάτω από γαλάζιο ουρανό
όπου άνθρωποι, φτωχοί και πλούσιοι
επιμένουν
να μοιράζουν τα λάθη τους
όπως την πρώτη μέρα
ή να δωρίζουν στη λήθη
μια σιωπή σαν άγια αμαρτία
που συγχώρεση περιμένει
πριν φύγει μακριά
μοναστικά, σε μια πολιτεία
σε μια ιστορία
που δεν δίνει άφεση
σε χρόνια και εποχές
δακρύζω στην εικόνα της
μοιράζομαι το πάθος
κάτω από το λιώσιμο ενός κεριού
που φρόντισαν άλλοι
να καεί ευλαβικά
για μια σωτηρία, για μια ανάσταση νεκρών
σε μια κοινωνία
που ειρήνη, ευλογία, ευτυχία
την κάνουν μία
και οι άνθρωποι φέρονται φιλόξενα
όπως μεγάλωσαν
με ένα Δία ή ένα Ναζωραίο
σαν λάτρεψαν τις στιγμές τους.

©Γιάννης Βέλλης

περισσότερα στο blog

http://e-thesprotia.pblogs.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s