Το κοχύλι

Παγιδευμένο
στα κύματα
έμενε το κοχύλι
έγερνε και χτυπούσε
πότε στις πέτρες
πότε στην άμμο
που το έπνιγε
στις τύψεις και τις ενοχές…
γεννημένο στο φως
μελαγχολία έδινε, τώρα
γυρισμένο μέσα στα κύματα
της θάλασσας
και τη στεριά
αυτή που μοχθηρά
το περίμενε, το συζητούσε…
χαμένος κόσμος
είναι αυτός των φεγγαριών
έλεγε στη νύχτα
χαμένος κόσμος
είναι αυτός των λουλουδιών
έλεγε στη μέρα
πάντα κορόιδευε
το όμορφο, το ιδιαίτερο
και τους δημιουργούς του…
Κοχύλι
χιλιοχτυπημένο
επέμενε
να σκαλίζει τις πέτρες
μήπως και βρει
την εικόνα του
βαθιά θαμμένη κάτω από συγκινήσεις
από αυτές που έρχονταν
ταξιδεμένες και ελεύθερες
και κρύβονταν βαθιά
να μην τις πληγώσει κάποιος
να μην τις κλέψει κάποιος
σαν θησαυρό
που ο χρόνος
άφηνε ανέπαφο
και χαρισμένο….
μα ποτέ δεν έβρισκε κάτι
ούτε εκείνες
οι εποχές
που όλα σκαλίζαν
κι έβρισκαν…
μα επέμενε
βαθιά, ποιο βαθιά
και κρύβονταν
μέσα του
αφήνοντας πληγωμένα
δάκρυα
σημάδια χαραγμένα
σε μια σκληρή επιφάνεια
γερασμένη πια
από λακιές
που δείχναν
ότι αφήναν
πίσω
οι προσπάθειες
οι στιγμές
οι συνενοχές
και ένας υγρός ουρανός
μια θάλασσα
μια στεριά
μια λησμονιά…

©Γιάννης Βέλλης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s