Τελεία και παύλα

Ο ποιητής απεβίωσε μαμά.
Το΄λεγε κι η φωτογραφία του
ξέρεις, αυτή που δεν πρόλαβε να δει
αλλά την δημοσίευσαν καλού κακού
γιατί ήταν η πιο πρόσφατη
η πιο αντιπροσωπευτική
η πιο μεγάλη ανάμεσα στους μικρούς
τους τοσοδούληδες
αυτούς που κυνηγούν τ’ αυτοκινητάκια τους
στην λεωφόρο της ζωής
τρέχουν για να φτάσουν πρώτοι στο τέρμα
και θα πατήσουν φρένο λίγο πριν εκτροχιαστούν.

Τι κι αν απεβίωσε ο ποιητής;
Την κούρσα του θανάτου δεν την είδε κανείς
μας ξέφυγε κάπου ανάμεσα σε Ιονέσκο και Μπρέχτ
στα σοκάκια της Ακαδημίας Πλάτωνος
σε μια γωνία που το παμπάλαιο λεωφορείο
δεν μπορούσε να ανεβεί
στα τρεμάμενα φώτα του
στ’ αβεστωμένα παράθυρα
στις σκιές ενός μικρομεσαίου γεύματος
στα παντζούρια που κόλλησε ο σουγιάς σου
στο τελευταίο τρίξιμο της πόρτας
κάπου εκεί
απεβίωσε κι ο ποιητής.

Το θάνατό του χώριζε μια παύλα απ’ την γέννηση του
μια παύλα μαμά
μια παύλα ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο
μια παύλα μόνο
που αδιαφορεί
αν διαγράφει ή υπογραμίζει….

©Ντίνα Γερολύμου

περισσότερα στο blog

http://perpetualresidence.wordpress.com/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s