Σκόρπιοι στίχοι

Σκόρπιοι στίχοι
κι ένας ασύνδετος ρυθμός
(τα φώτα πορείας) ανακαλύπτουν
τη νέα διαδρομή
μα ίσως και τα σύνεργα
νάναι επικείμενης… αυτοκαταστροφής

**********************

Πόσα χαστούκια θα μετρήσω
να ντύνουν με ροδανθούς τις σκέψεις μου
μα τ’ αγκάθια τους απρόσεχτα
να τις ματώνουν;

**********************

Ζυγίστηκαν οι αγάπες
στα τεταρτημόρια της καρδιάς.
Ισορροπία δυνάμεων επικράτησε
για άλλη μια φορά.

**********************

Φοβάμαι το αύριο που έρχεται
φοβάμαι τα σημάδια που πίσω του
θ’ αφήσει

**********************

Νυχτερινά καμώματα
ροδίζουν την αυγή
σε μεταξένια στρώματα
του χρόνου φυλακή

**********************

Μαγνήτης η ματιά σου
αιχμαλωτίζει τα όνειρα
μαζί με άμετρα ερωτηματικά.

**********************

Γράφω και σβήνω
σκιές αφήνω
Δένω και λύνω
σημάδια μετρώ

**********************

Νιώθω τα λάθη
και η  μέρα αγκάθι
της νύχτας τα πάθη
στης λήθης τα βάθη
αβίωτα κυλάν.

**********************

Καλοκαίρι, καλοκαίρι
Μοναχικό μου αστέρι
η λάμψη σου αγιοκέρι
στην καρδιά μου
την αγάπη έχεις φέρει.

**********************

Θρόισμα ανέμου οι λέξεις
χαϊδεύουν απαλά το μυαλό
ταράζουν γλυκά την καρδιά
και στη χρυσή φυλακή της
αργοσβήνουν αθέλητα
σιωπηλά.

**********************

Σκοτάδι στο φως
κι ένας λυγμός
πνιχτός
στο μαχαίρι κρεμασμένος
χαμογελά γαλήνια,
λυτρωμένος.

**********************

Ένα ακόμα ψέμα κι εσύ
ντυμένο στης νιότης το φως
παρασέρνεις σε αέρινα πέπλα
τη σκέψη
και δωρίζεις στη βροχή
αβίωτες μνήμες.

**********************

Είσαι το δάκρυ
που φύλαγα καιρό
Είσαι το δάκρυ
που για πάντα
θα κρατώ
αέρινη σιωπή
ξεφεύγεις…
Μα το ίδιο
κι εγώ!

**********************

Έφυγες!
Και ούτε μια λέξη…
…και κύλησε η βροχή
…και άπλωσε η νύχτα
αμέτρητα ερωτηματικά
…και σφίχτηκε η καρδιά
ακόμα μια φορά.
Έφυγες σιωπηλά…
σα να μην υπήρξες ποτέ
σα να μην υπήρξα ποτέ.

**********************

Ήταν γλυκιά η εκδίκηση
Άφησα τ’ όνομά σου
έξω απ’ την καρδιά που σχεδίασα.
Το γέμισα μουντζούρες,
το τσαλάκωσα και το πέταξα,
έτσι… σα  νάταν σκουπίδι.
Το χάρηκα!

**********************

Χαμηλωμένα φώτα
Το πιάνο μελαγχολικό
κι εσύ στην ίδια γωνία
τις στάχτες σου
να παραδίνεις
όπως τότε παραδιδόταν
ο χρόνος
στο πάθος που φάνταζε
αιώνιο

**********************

Ανθρώπων θεωρίες
φαντασμάτων ιστορίες
στα χρονοπαράθυρα
έρχονται-παρέρχονται
τα πάθη τους
σιγολυώνουν
δακρύζουν
ματώνουν

από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; ΕΠΜ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s