Προσωπογραφία

Μελαγχολία είναι τ’ όνομά μου.
Χρώμα υποταγής έχουν τα μάτια μου
χαμόγελο συμβιβασμού τα χείλη.
Φορώ της ρουτίνας το ένδυμα
κι έχω χιλιάδες προσωπεία
για την όποια περίσταση.
Στις παραστάσεις της ζωής
συνήθως κομπάρσος.
Αποστηθίζω καθημερινά τους ρόλους μου.
Είναι πολλοί και αντιφατικοί
και πρέπει απέξω να τους ξέρω
ωστόσο καμιά φορά τους λαθεύω
δεν ξέρω ποιον υποδύομαι
και βγαίνω στη σκηνή
με τραγικό προσωπείο αντί
με μάσκα κωμική.
Η αληθινή μου ύπαρξη
κάπου βαθιά μέσα μου
σε λήθαργο, εδώ και χρόνια.
Ίσως να πέθανε
και κουβαλώ στα στήθια
ένα νεκρό…

Πόπη Αντωνίου-Σφαλαγκάκου, Σαν τη βροχή, τη σιγανή, ψιθυριστή βροχή, εκδ. Ερωδιός, Θεσσαλονίκη 2003.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s