Σύγχρονο, απολίτικο κι ανέραστο

¨Ας βγαίνει ο ήλιος το πρωί κι ας είναι κι απ’ αλάργα

Δείχνεις στ’ αγάλματα το χρώμα,
το μονοπάτι με τ’ αγριολούλουδα στις άκρες,
δείχνεις αλλού, σκιές στα κεραμίδια,
εντάλματα εκτόξευσης φωτοβολίδων
κι εγώ με τα μάτια που έχω σε κοιτώ.

Φεύγεις μ’ επιτηδευμένα ήρεμη δύναμη,
ανόθευτα μεγαλώνεις την απόσταση,
φεύγεις γι’ αλλού, υπό σκιάν απομακρύνεσαι
απ’ το παρόν στην ιστορία των σωμάτων
κι εγώ με τα χέρια που έχω σε κρατώ.

Μιλάς με τη γλώσσα του άλλου χρόνου
στην αδίστακτη πορεία της αποσιώπησης,
μιλάς με άλλα ρούχα, σκιώδης φιγούρα,
στόμα χωρίς πρόσωπο, φωνή χωρίς φωνή
κι εγώ με τα χείλη που έχω σε φιλώ.

Μα το άγαλμά σου θα το θρυμματίσω.
Μού λείπει μόνο ένας κιλλίβαντας
να τό μεταφέρω ηρωικά στους δρόμους της πόλης,
να τό φτάσω στην άκρη του γκρεμού
κι εγώ αγάπη μου,
αντιμάχομαι σύγκορμα τις ιδεοληψίες.

©Χρυσούλα Στρουμπή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s