Λάθος στο ζύγι (ή ένα ποίημα του βάθους)

Σε μια παλιά βαλίτσα
στα άδυτα των αδύτων κάποιας ντουλάπας
κράτησα κοιμισμένα τα κειμήλια της φωνής σου.
Χάρτινα λόγια, σκέφτηκα,
δεν είναι και σπουδαίο το βάρος τους.
Με αποκήρυξαν, τα αποκλήρωσα,
πατσίσαμε, είπα. Ώρα για την περίφραξη.
Για σιγουριά έριξα πάνω τους
πράματα και θάματα.
Κροκάλες, τσιμέντο πατημένο,
πλέγματα, τοιχία, γερό οπλισμό.
Κι όπου ο χρόνος τύχαινε να κρεμάσει κάνα ξέφτι
αγόραζα στόκο καλό
για να μπαλώσω την παρακμικρή ραγισματιά.
Ήμουνα σίγουρη ότι ξεμπέρδεψα.
Και μια τυχαία στιγμή
από αυτές που κανονίζουν τις υποθέσεις αλλονών
ήτανε αρκετή να αναλογιστώ το λάθος μου.
Τα χέρια μου! φώναξα.
Ξέχασα να μπαζώσω τα χέρια μου.
Και τώρα μάταια σκάβω και ξανασκάβω
τα σωπαστικά και τα αράγιστα.

©Χρυσούλα Στρουμπή

περισσότερα στο  ιστολόγιο

http://salaciavesta.wordpress.com/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s