Έρωτας Άχραντος


Διαβάζοντας το  «Αι Συνέπειαι της Παλαιάς Ιστορίας» του Γ. Βιζυηνού

Tον κατέτρεχε μια παλιά ιστορία.
Εκείνη τον αποκαλούσε «Πετώντα Ολλανδό».
Του εξομολογήθηκε τον έρωτα της.
Εκείνος σώπαινε…
Εκείνη η παλιά ιστορία τον οδήγησε στη φυγή,
μα λίγο πριν της άγγιξε το χέρι.
Ένα άγγιγμα μονάχα και το πήρε μαζί του,
εκεί στα έγκατα της γης όπου έψαχνε
«δαχτυλίδια για τους αρραβώνες».
Έτσι έλεγε η μικρή Κλάρα στους επισκέπτες της:
«ο καλός μου ψάχνει δαχτυλίδια για τους αρραβώνες μας».
Ναι, η παλιά ιστορία υψωνόταν ανάμεσά τους
σαν τοίχος. Πώς ένας μιαρός να σπιλώσει έναν άγγελο;
Κι εκείνο το γράμμα!
Βυθισμένος σε αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα,
έσκαβε τη γη όλο και πιο βαθιά.
Εκείνη, κλεισμένη στο γαλάζιο δωμάτιο, έπλεκε τα μικρά της
δάχτυλα και τραγουδούσε τον έρωτα.
Νύχτα και μέρα τον συνόδευε. Ακόμα κι εκείνη τη νύχτα
με την καταιγίδα ήταν κοντά του∙ ντυμένη  στα λευκά
και με τα δάχτυλα μπλεγμένα στην άρπα,
τον τύλιγε στη θέρμη της.
Την άλλη μέρα ταξίδεψαν μαζί χαμογελώντας μακάρια.

από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; Ε.Π.Μ.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s