Το άλλοτε και το τώρα

Ήχοι συνοδοί

Ήχοι συνοδοί των παιδικών μου χρόνων
Το εγερτήριο που αφύπνιζε τα όνειρά μου
σε τρία σφυρίγματα τα επιβίβασε
και η καμπάνα της εκκλησιάς
την ευλογία της δώρισε.

΄Ηχοι συνοδοί των παιδικών μου χρόνων
Μ’ένα σφύριγμα τα όνειρά μου αποβιβάσατε…
ευτυχώς  στη μητρική αγκάλη.
Μα η καμπάνα της εκκλησιάς ηχεί για το τσιμέντο μόνο

Το εγερτήριο έγινε σιωπητήριο
με μια σιωπή…
επώδυνα υγρή.

Η πολυθρόνα

Μορφή επιβλητική
με βελουδένια αφή
και πέντε μάτια
σφηνωμένα στη χρυσαφένια λάμψη της
προστάτευε πάντα τα δάκρυα μου,
τους πονοκεφάλους μου,
τα όνειρά μου
μα και τα αγαπημένα μου
φιστίκια αιγίνης έκρυβε,
σαν ήμουνα παιδούλα!
Τώρα στολίζει τη γωνιά μου
με την επιβλητική της λάμψη
κρυμμένη στην επένδυση της,
αποσιωπώντας έτσι την αδέσποτη σπίθα
που της χάρισε ένα μικρό κάψιμο.

Νόμιζα… Έμαθα…*

Νόμιζα για μάγισσα
τη νύχτα,
με το ραβδί της
-τον κεραυνό-
και σύντροφο ένα δράκο
-τον αέρα-
ν’ απλώνει το σπίτι τους,
-τη μοναξιά-
στις έντρομες ματιές μας.

Έμαθα τη νύχτα ν’ αγαπώ,
να σέβομαι του αέρα την ηχώ,
στη μοναξιά να δημιουργώ…
Ο κεραυνός … παραμένει ραβδί.
Της κάθαρσης.
Έμαθα…

* από την ποιητική συλλογή Το Υδάτινο πέρασμα του χρόνου, University Studio Press.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s