Το εισιτήριο

Απόγευμα Σαββάτου. Ο αέρας έξω λυσομανούσε. Τα βήματα στην πόρτα απομακρύνθηκαν βιαστικά. Ένα χαρτάκι εισέβαλε από τη διαχωριστική γραμμή  πόρτας-πατώματος.  Ήταν ένα εισιτήριο. Έγραφε: «Είσοδος Δωρεάν. Εδώ δεν είναι ο κήπος των Θαυμάτων . Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία…», τα υπόλοιπα δεν ήταν ευδιάκριτα.

Κατά περίεργο τρόπο το εισιτήριο κόλλησε στο χέρι μου. Προσπάθησα να το τραβήξω, στάθηκε αδύνατον. Το διάβασα ξανά και ξανά, τέλος φόρεσα ένα γάντι και συνέχισα τη δουλειά μου. Ωστόσο τα λόγια του στριφογύριζαν στο μυαλό μου: «Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία…»∙ τι εννοεί άραγε;   «Και τα μισοσβησμένα λόγια ποιο μυστικό κρύβουν; Πρέπει να το αποκαλύψω!», σκεφτόμουν συνεχώς .  Η περιέργεια έφαγε τη γάτα, λένε. Δεν έχουν κι άδικο. Κι αυτό το χαρτί δεν έλεγε να ξεκολλήσει απ’ το χέρι μου.

Η ώρα περνούσε, το σκοτάδι πύκνωνε και η περιέργεια μου δυνάμωνε. Οπλίστηκα με θάρρος, ντύθηκα, άνοιξα την πόρτα.  Η διεύθυνση ήταν στο κέντρο της πόλης.  Σε τρία τέταρτα ήμουν εκεί.

«Περίεργο, μια βδομάδα πριν πέρασα από το συγκεκριμένο δρόμο και… θυμάμαι καλά, ήταν οικόπεδο στο σημείο αυτό!»

Το κτίριο που αντίκριζα ήταν ολοστρόγγυλο, μονόροφο, με αδιόρατα σχέδια βιτρώ στα ημικυκλικά του παραθύρια. Τα ίδια αδιόρατα σχέδια κοσμούσαν και την ορθάνοιχτη πόρτα. Η καρδιά μου άρχισε να χορεύει σαν τρελή. Το μυαλό μου φώναζε: «μην πας, φύγε», όμως η περιέργεια είναι η δεύτερη φύση μου. Μ’ ένα ελαφρύ τρέμουλο δρασκέλισα το κατώφλι. Αυτόματα το εισιτήριο ξεκόλλησε απ’ το χέρι μου και κύλισε στο πάτωμα. Η λίμνη των κύκνων χάιδευε τ’ αυτιά μου κι ένα απόκοσμο μπλε φως διαχέονταν παντού. Ένιωθα παρουσίες μα δεν τις έβλεπα. Μονάχα τη μορφή σου διέκρινα. Χαμογελούσες αινιγματικά.  Η ηρεμία άρχισε να διαγράφεται στο πρόσωπο μου. Σε πλησίασα. Άπλωσα το χέρι χαμογελώντας. Δεν πρόλαβα να το τραβήξω. Έπεσε. Έμεινα άφωνη να κοιτάζω το πεσμένο μου χέρι. Ένα σιωπηλό δάκρυ κύλισε και μετά το άλλο μου χέρι και … και… Ψηφίδες ασύνδετες τα μέλη μου κοσμούν τώρα το πάτωμα.  Ένα άμορφο σύμπλεγμα καρδιάς και νου αιωρείται ακριβώς από πάνω και δίπλα το εισιτήριο. Εσύ πουθενά!

Όλα τώρα είναι ευδιάκριτα. Ξαναδιαβάζω: «Είσοδος δωρεάν. Εδώ δεν είναι ο κήπος των Θαυμάτων. Η Αγάπη δεν είναι Ουτοπία ακόμα κι αν απορρέει από μία μοναχά πηγή.»  Στην άλλη όψη γράφει: «Στο μοναχικό της ταξίδι  φυτεύει γαρδένιες, τουλίπες, τριαντάφυλλα, γιασεμιά.  Οι  7 πληγές του Φαραώ  δεν την τρομάζουν».  «Ακόμα κι αυτό το εισιτήριο για την κόλαση είναι αδύναμο μπροστά στο δημιουργικό της φως»,  συμπληρώνω με έντονη φωνή κι η νύχτα εκπνέει στο άρωμα του γιασεμιού.

Χειμώνας 2003

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s