Στιγμές ατυχούς συγκυρίας

Ι

Διφορούμενο πρόσημο
ήσουν εκεί
μες στον καπνό
και τη σιωπή
που πάντα σε χαρακτήριζαν.
Ήσουν εκεί
τη συμφωνημένη ώρα
για να μεταλλάξεις
τα ερωτηματικά
σε τελεία και παύλα.
Ήσουν εκεί για ν’ αναρωτηθείς
μεγαλόφωνα
για το στόχο που
βρίσκει ένα ποίημα,
μα η μνήμη ατονεί σ’ αυτό το σημείο
Χρησιμοποίησες «πώς» ή «πότε»
στην απορία σου;
Και το τελευταίο σου ερώτημα,
μετά τον αποχαιρετισμό
πώς να το εκλάβει ο νους;
Σημείο αμηχανίας ή ένδειξη μετάνοιας;

II

Στιγμές νευρωτικές ακολούθησαν
πληκτρολογισμένες σπασμωδικά
στιγμές που επανέφεραν ερωτηματικά
Ατυχής συγκυρία…  ίσως…
μια και οι επόμενες στιγμές ήταν καθαρά
στιγμές απόλυτα υπεροπτικές
έναντι τίνος; τι;
Και η σκιά που ακολουθεί
έκτοτε τη σιωπή;
Άλλη μια ατυχής συγκυρία!

III

Και να που τώρα η επόμενη
τείνει να ορίσει σημείο
επαφής στις παράλληλες ευθείες
έστω για λίγο, για μια ψευδαίσθηση
για ένα όνειρο
που αναδύθηκε εκείνες τις στιγμές
της προσμονής
της εξιδανίκευσης…
λίγο πριν η Λήθη ανοίξει
το αδηφάγο πιθάρι της,
λίγο πριν αλλάξει χρώμα
τ’ όνειρο.
Αλήθεια τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
Η Αγάπη
ο Έρωτας
η Αλήθεια;
Ποιος θα μου πει;

IV

Μονοδιάστατη απάντηση
εξαρτώμενη από ευθείες,
τέμνουσες, εφαπτόμενες,
τις γωνίες κλίσεις των.
Το σύμπαν μέσα σε αλγόριθμους,
σε γεωμετρικά συμπόσια
κι εμείς στο άπειρο διαχεόμαστε
με αμφιταλαντευόμενα πρόσημα.
Κι εμείς μια ατυχής συγκυρία
εντός-εκτός κι επί τα αυτά
όρια αντοχών
αμφιβόλου χρωματικού προσδιορισμού.

V

Μια αιωρούμενη σταλαγματιά
Μια εσώκλειστη φυσαλίδα καπνού
κι ένα χαρτί που δεν ανοίγει
ακόμα και τις στιγμές της αλήθειας του
γλιστράει
με την κουρτίνα ανοιχτή και το τασάκι δίπλα
υπεκφεύγει
για να ξεράσει την πλήξη της μοναξιάς του
την αδυναμία του ν’ αφήσει την καρδιά του ελεύθερη
να νιώσει, να δώσει, να πάρει … Αλήθεια.

VI

Ένα χαρτί που καίει και καίγεται
στη διάφανη μελάνη του·
Συντίθεται και αποσυντίθεται
στις ατυχείς συγκυρίες
χρωματικών δυσλειτουργιών.
Μια απόλυτα τεθλασμένη διαδρομή
απειροστικών λογισμών.
Ένα  υπαρξιακό Τώρα
από φθαρμένες ψηφίδες του Χθες
να στοιχειοθετεί την ασθματική του συνέχεια.
Ένα μαχαίρι που λαμπυρίζει στο Φως και στο Σκοτάδι.
Και η θηλιά να στενεύει το Χρόνο!

VII

Είναι  στρεβλή ετούτη η διάσταση απο-
χρωματισμένων εικοσιτετραώρων·
άνισα μοιρασμένη,
φτερουγίζει  από χέρι σε χέρι
ανέγγιχτης γραφής
με όλα τα εμπρόθετα στάδιά της.

VIII

Η καθημερινότητα στάδιο αφ-
υδατωμένο εκπορεύεται
από τις ουτοπικές προσμονές
της αποδόμησής σου.

IX

Υπάρχεις απλά για να υπάρχεις
αποκομμένο ποίημα
εσωτερικής κατανάλωσης
εμβόλιο στο ανήμπορο κατά βάση Εγώ.
Υπάρχεις σαν ατυχής συγκυρία
στ’ αδιέξοδα των χρονοταξικών
διακυμάνσεων.
Υπάρχεις έτσι απλά – διφορούμενα
κρασί  γλυκόπικρο σε όνειρο
ανοίκειο;

X

Κραυγές άηχες
Κοασμοί υπόκωφοι
σε νούφαρο περισυλλογής
Υπό το φως  Σεληνιακών συνειρμών.
Και ο Χρόνος στενεύει την Ύπαρξή σου!

©Άνοιξη 2004

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s