Προχωράμε

Καλοκαίρι, ζέστη…  Αναζήτησα λίγη δροσιά στο πάρκο της Αριστοτέλους. Γέλια, παιδικές φωνές συνόδευαν την καλοκαιρινή ατμόσφαιρα του πάρκου.  Ένα εκατόδραχμο κύλησε απ’ τα χέρια μου. Ήταν από τα ρέστα που άφησε η κόρη μου βιαστικά. Ρέστα από τα παγωτά τους. Ένα κοριτσάκι έσκυψε. Κράτησε στα χέρια της το μικρό θησαυρό και  μου τον πρόσφερε ευγενικά. «Είναι δικό σας, κυρία» «Όχι καλή μου, το βρήκες» «Ευχαριστώ, κυρία» και μου αφήνει ένα πακέτο χαρτομάντηλα. Ήταν ένα κοριτσάκι απ’ αυτά «του δρόμου» που «σκίζουν» την γαλήνη μας με τις ικεσίες τους.

Είπε κανείς ότι το κοριτσάκι με τα σπίρτα είναι ένα ακόμα παραμύθι;  Ένα παραμύθι που άνθισε κάποια σκοτεινή εποχή κι έσβησε στο γαλήνιο λευκό φως ενός χειμωνιάτικου πρωινού;  Πόσα δάκρυα κύλησαν στο άκουσμα της ιστορίας του; Ποτάμια φαντάζομαι. Ποτάμια που κύλησαν και χάθηκαν, χάνονται στα χρονοπαράθυρα. Το κοριτσάκι όμως παραμένει. Τα σπίρτα μετουσιώθηκαν σε χαρτομάντηλα, σε μουσική, σε ροζ τριαντάφυλλα, σε πλαστικοποιημένη εικόνα αγίου.  Ακόμα και σε σφουγγάρι που περιμένει στο φανάρι να διώξει της πόλης τη βρομιά, των τεσσάρων τροχών τη βασίλισσα.     Κι όλα αυτά για ένα κέρμα. Για ένα εκατόδραχμο! Ένα εκατόδραχμο το γέλιο ενός παιδιού! Τί ειρωνεία! Υπάρχουν τόσες οργανώσεις για το χαμόγελο του παιδιού κι όμως η εικόνα εκεί …δίπλα μας… να ικετεύει ένα 100δραχμο. Τη στιγμή που άλλα παιδιά παίζουν, γελάνε, απαιτούν κι ολοένα δίνουμε και δίνουμε και ποτέ δεν είναι ευχαριστημένα… Ένα εκατόδραχμο για λίγο ψωμί, ίσως για κάποιο φάρμακο ίσως… ίσως απλά για να το δώσει στον εκάστοτε εκμεταλλευτή της! Για να μπορέσει λίγο να γελάσει. Αν μπορεί βέβαια να γελάσει! Ποιος ξέρει αλήθεια τί σταυρό να κουβαλάει η παιδική της ψυχή;

Κι εμείς κουβαλάμε το λευκό μας κελί και προσπερνάμε…. προσπερνάμε τις σκιές της μέρας,  τις μικρές σκιές της νύχτας.  Ικεσίες εκατόδραχμου δε μας φοβίζουν, δε μας αγγίζουν. Άιντε και δώσαμε ένα 100δραχμο. Τί έγινε; Η σκιά παραμένει… ο εκμεταλλευτής της τρίβει τα χέρια του στη γωνιά… κι εμείς προχωράμε…. Προχωράμε με μάτια ερμητικά κλειστά σε ό,τι μας πονά. Σε ό,τι είναι έξω από το κελί μας! Προχωράμε…!

Καλοκαίρι 2001

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s