Παιδιά ενός κατώτερου Θεού

Η φλόγα του πολέμου συνόδευσε τα πρώτα μου βήματα 60 χρόνια πριν. Η ίδια φλόγα τώρα στο τέλος του αιώνα με διώχνει μακριά. Άλλα πρόσωπα τότε άλλα τώρα. Η ουσία δεν αλλάζει. Φωτιά και θάνατος παντού. Όμως είχαμε το σπίτι μας. Αυτό μόνο αλλάζει. Τώρα μας διώχνουν, καίνε τις ταυτότητές μας, μας βάζουν νούμερα στα χέρια. Πρόλαβα και έκρυψα τη δική μου κάτω απ’ το ρούχο του εγγονού μου. Έτσι δεν ξεχνώ ποια ήμουν, ποια είμαι. Δεν ξεχνώ το σπίτι μου, τη γη μου. Αν και τ’ αυλάκια του χρόνου στόλισαν το πρόσωπό μου αντέχω.
Σκυθρωποί προχωράμε, τα παιδιά μου, εγώ και τα εγγόνια μου για άγνωστη γη. Τρεις γενιές -18 νοματαίοι- σ’ ένα κάρο στριμωχτήκαμε και πάμε, πάμε… Δεν ξέρω που. Δεν ξέρω γιατί. Σταμάτησαν τα όνειρα. Τα έθαψαν οι βόμβες στο χωριό. Κι ο άντρας μου έμεινε εκεί…. φύλακάς τους.

Άνοιξη 1999

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s