Ίσως…

Ο χαμένος χρόνος ανέβασε τη στάθμη της θλίψης στο ποτήρι. Υπερτερεί τώρα, αυτή της χαράς. Σε ανύποπτο χρόνο  προσφέρθηκαν και τα δύο. Τα συνόδευε ένα αινιγματικό χαμόγελο. Ακόμα και τώρα το βλέπεις ν’ αναδύεται από μέσα τους. Και να σε μπερδεύει! Να θέλεις τόσο να ξεδιψάσεις και να φοβάσαι. Να φοβάσαι τη στιγμή που θ’ αποσύρει το ποτήρι της χαράς, για ν’ απομείνει αυτό της θλίψης μοναχά. Όπως και τώρα που γράφεται τούτο το ανεπίδοτο γράμμα. Το κουράγιο, βλέπεις, συρρικνώθηκε στο ποτήρι της. Και τώρα σιγοτραγουδάει στιχάκια αφιερωμένα σ’ αυτό το αινιγματικό χαμόγελο. Στιχάκια που θα ενταφιαστούν στη λήθη.
Τουλάχιστον μπορείς ακόμα και αναπνέεις με τις λιγοστές σταγόνες χαράς. Δεν θέλεις να τις αποχωριστείς. Αν και κάποιες φορές αναρωτιέσαι: μήπως ήταν μία ψευδαίσθηση αυτή η προσφορά κι ο χρόνος, ο σκαρφαλωμένος στ’ αγκάθια του ροδανθού, μια σπατάλη, ίσως ανούσια ίσως κι όχι. Ίσως μια υπέρμετρη αφέλεια, ένας παραλογισμός της ηλικίας να είναι. Ίσως… απλά ένα ακόμα υγρό μονοπάτι που πρέπει να διαβείς.

Φθινόπωρο 2002

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s