Τα ψήγματα χρυσού
ήταν τώρα μικρότερα
και πιο δυσεύρετα
έτσι δυσκόλευαν ακόμα περισσότερο
τον κοντορεβυθούλη
να διακρίνει τα ίχνη
που άφηνε πίσω του
για να ξαναβρίσκει ευκολότερα κάθε φορά
τον δρόμο της επιστροφής.

©Φανή Αθανασιάδου
περισσότερα στο blog

http://vorioditikosanemos.blogspot.com/

Ενας συνδετικός κρίκος
ένα αόρατο νήμα
ένωνε τα φαινομενικά ανόμοια
για να επαληθεύσει ή να αποδείξει το μύθο
πως ότι φαίνεται δεν είναι κιόλας

©Φανή Αθανασιάδου
περισσότερα στο blog

http://vorioditikosanemos.blogspot.com/

Η θεωρία των υπερχορδών θεωρεί ότι τα στοιχειώδη σωματίδια της φύσης, είναι μικροσκοπικές χορδές και ο τρόπος που πάλλονται δημιουργούν τα σωματίδια που βλέπουμε.

http://www.physics4u.gr/blog/?p=4378

Ο επίλογος έκλεισε
με μια μακρόσυρτη σπαρακτική κραυγή
όμοια με μετανάστευση πουλιών
στα ενδότερα της χώρας
που επανερχόταν κάθε φορά
με άλλη μορφή
γιατί εκείνη,
πολύ αγάπησε τη θάλασσα.

©Φανή Αθανασιάδου
περισσότερα στα blogs

http://vorioditikosanemos.blogspot.com/

Scream – Munch

• ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΌ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ

  [...] Και τώρα που έφυγες Μάγια;

  Πλαγιάζεις μέσα στη θάλασσα

  Η θάλασσα είναι θάλασσα

  πάντα λυτρωτικά σπουδαία

  Κι η στάχτη σου είναι θάλασσα πια

•  

  Μάγια έγινες θάλασσα

  κι εκείνος δεν το ξέρει

•  

  Το χυμένο πόρτο

  ο χώρος βρώμικος

  και ανάστατος

  κι εσύ γυμνή

  και σκόρπια

  τα βιβλία του τριγύρω

  χιλιουπογραμμισμένα

  με κόκκινους

  πράσινους

  μπλε μαρκαδόρους

  -να μην χάσεις τη σοφία του-

•  

  Ήθελες να κρατάς στα χέρια σου

  τον Ποιητή πιο πολύ παρά τον άνθρωπο

  -ή στα μάτια σου αυτές οι ιδιότητες ήταν μία;

•  

  Tί υφής ήταν αυτή η γοητεία που δεν ξεπέρασες;

•  

  Kαι έμοιαζες με πληγωμένο πουλί

  λευκό

  επικίνδυνα όμορφο

  απόκοσμο

  και μακρινό

•  

  Μάγια έφυγες

  και κείνος δεν το ξέρει

•  

  Τα γεμάτα σου ημερολόγια

  οι πίνακες του Μontiliani

  τα χάπια στο κομοδίνο σου

  το αποχαιρετιστήριο γράμμα προς συγγενείς

  μια σκισμένη τράπουλα-

  απ΄όταν προσπαθούσε να σου μάθει χαρτιά…

•  

  Δεν θα μάθει  πως εφυγες

  παρά μονάχα αν εκδοθείς…

πρωτη δημοσιευση  19/2/2012

©Μίνα Ξηρογιάννη, απόσπασμα από ανεκδοτη ποιητική συλλογή που φερει τον τιτλο <<Η μυστική ζωή της Μάγιας Μ.>>

Στο τελευταίο μέτρημα
οι μνήμες ήταν λειψές
και οι πράξεις σου
σαν τις απαθείς πόλεις
σαν τα ξεχασμένα λιμάνια
δεν υπήρξαν ποτέ!
Δεν θυμάσαι γιατί
Στο λιβάδι της αθλιότητας
έσπειρες το κενό!
Δεν θυμάσαι γιατί
στης απελπισίας το χρώμα
έβαψες το χτες.
Δεν θυμάσαι γιατί
Σαν αμείλικτος Θεός
την απόφαση σου σφράγισες
μ’ όσο κόκκινο μελάνι
είχε η καρδιά
Στο τελευταίο μέτρημα
Δεν θα υπάρχω εγώ
γιατί εσύ δεν θυμάσαι
μα εγώ δεν ξεχνώ!

©Έφη Καγξίδου

Κρασί,
στάλα ρουμπίνι,
κόκκινο στα χείλια σου,
κρεμιέται,
ξεμυαλίζει.
Σε φαντάζομαι!
——
(να λες σ’ ένα κοχύλι πόσο μ’ αγαπάς)
——
Μεθώ
στην σκοτεινή
του πάθους αντανάκλαση
Σε όλα σου τα “άλφα”
Ζώνη πυρός
το στόμα σου,
εξαίσια η φωνή σου
Σε ακούω!
——
(κι αν γίνω δρόμος Εσύ θα γίνεις Μοίρα)
——
Τόσο…όσο
Ένα φιλί
μοναχικό,
άκυρο μοιάζει
Αγριεύει ωστόσο
το μικρό
ανυπότακτο θηρίο
εντός μου.
Πεινώ!
Σε επιθυμώ!
——-
(θα μ’ αγαπάς για να μπορώ ν’ ανήκω;)
——-
Τα βράδια κυρίως,
τότε είναι που ο πόθος
με γερές δαγκωνιές
μου φωνάζει τ’ όνομά σου!
Δεν αντέχω!
——-
(δεν μου αρκεί πια να σε φαντάζομαι)
——-
Πεινώ και διψώ για Σένα,
λίπασμα γερό η φαντασία
στην ανάγκη του πραγματικού.
Περπάτησα στη βροχή χτες βράδυ
ζωοδότρες μυρωδιές
με καθήλωσαν.
Χώμα υγρό που ανάσαινε κοφτά
αχνίζοντας και βογγώντας
το Ιερό Νερό έπινε λαίμαργα.
Ανάγκη και λαγνεία
Μαζί
Πώς αλλιώς θα καρπίσει ο νους?
——-
(θέλω να σε δω!
να σε σκέφτομαι δε φτάνει)

©Μαρία Στρίγκου

περισσότερα στα blogs

http://x-desert.blogspot.com/

http://san-babis.blogspot.com/

http://looking-far-away.pblogs.gr/