Ηδύλη

Πραγματεία ονείρου

Μαρία Πισιώτη — Sat, 21 Jan 2012 10:12:13 +0000

Μια έννοια καθολική είναι το όνειρο,
χωρίς πραγματική υπόσταση
- έτσι θα έλεγε ο Όκκαμ -
Ο Locke πάλι θα το χαρακτήριζε ως
μιαν ιδέα απλή, ένα «διαστοχασμό»
αφού εμπεριέχει τη γνώση
για τις δραστηριότητες της ψυχής.
Μέσα του, όμως, ανταμώνουν αυθύπαρκτα,
μοναδικά άτομα για να βιώσουν την Αγάπη
μακριά από τις συμβάσεις της μέρας.
Κι αν δεν έχεις την τόλμη να ομολογήσεις…
δεν πειράζει.
Εδραιώνεται η Αλήθεια
μέσα από την εμπειρική πραγματικότητα
των άλλων… αυτών που αλληλοψιθυρίζουν
«Σε ονειρεύτηκα πάλι εχθές»
Άλλωστε, τα όνειρα τα βλέπουν πάντα δύο!

Κάποια ρήματα

Μαρία Πισιώτη — Fri, 13 Jan 2012 11:25:17 +0000

Κρασί,
στάλα ρουμπίνι,
κόκκινο στα χείλια σου,
κρεμιέται,
ξεμυαλίζει.
Σε φαντάζομαι!
——
(να λες σ’ ένα κοχύλι πόσο μ’ αγαπάς)
——
Μεθώ
στην σκοτεινή
του πάθους αντανάκλαση
Σε όλα σου τα “άλφα”
Ζώνη πυρός
το στόμα σου,
εξαίσια η φωνή σου
Σε ακούω!
——
(κι αν γίνω δρόμος Εσύ θα γίνεις Μοίρα)
——
Τόσο…όσο
Ένα φιλί
μοναχικό,
άκυρο μοιάζει
Αγριεύει ωστόσο
το μικρό
ανυπότακτο θηρίο
εντός μου.
Πεινώ!
Σε επιθυμώ!
——-
(θα μ’ αγαπάς για να μπορώ ν’ ανήκω;)
——-
Τα βράδια κυρίως,
τότε είναι που ο πόθος
με γερές δαγκωνιές
μου φωνάζει τ’ όνομά σου!
Δεν αντέχω!
——-
(δεν μου αρκεί πια να σε φαντάζομαι)
——-
Πεινώ και διψώ για Σένα,
λίπασμα γερό η φαντασία
στην ανάγκη του πραγματικού.
Περπάτησα στη βροχή χτες βράδυ
ζωοδότρες μυρωδιές
με καθήλωσαν.
Χώμα υγρό που ανάσαινε κοφτά
αχνίζοντας και βογγώντας
το Ιερό Νερό έπινε λαίμαργα.
Ανάγκη και λαγνεία
Μαζί
Πώς αλλιώς θα καρπίσει ο νους?
——-
(θέλω να σε δω!
να σε σκέφτομαι δε φτάνει)

©Μαρία Στρίγκου

περισσότερα στα blogs

http://x-desert.blogspot.com/

http://san-babis.blogspot.com/

http://looking-far-away.pblogs.gr/

Οι δρασκελιές

Μαρία Πισιώτη — Tue, 03 Jan 2012 16:22:45 +0000

7 δρασκελιές:
Οι στίχοι εγείρουν την κυτταρική πνοή.
6 δρασκελιές:
Το όνειρο δομείται στην έλλογη σιωπή.
5 δρασκελές:
Οι πολύχρωμες κορδέλες σφίγγουν τη θηλιά τους.
4 δρασκελιές:
Οι Ερινύες τρίζουν από χαρά τα δόντια τους.
3 δρασκελιές:
Η σιωπή απλώνει τα πέπλα της απομυζώντας
την εγερμένη ανάσα.
2 δρασκελιές:
Αμφιβολίες και φόβος άρρηκτοι δεσμοί.
Μια δρασκελιά:
Το απόλυτο κενό περιμένει την ένταξή μου.

από την ποιητική συλλογή Ηδύλη-ακά τοπία; ΕΠΜ

Λίγο πριν…, λίγο μετά…

Μαρία Πισιώτη — Sat, 31 Dec 2011 17:43:07 +0000

Καταταγήκαμε στο τάγμα
των ανέλπιδων
ένας ακόμη θνητός έρωτας
στη χαίτη του λέοντα χρόνου.

Ευτέρπη Κωσταρέλη

Ακολουθεί κι αυτός ο χρόνος τη μοίρα του λοιπόν!
Ανέλπιδος παραδίδεται στις στάχτες του
για να βιώσει απρόσμενα, με του ανέμου τη συνδρομή,
το tango που ονειρεύονταν χρόνια τώρα…
Σημάδι των αδιέξοδων εποχών
οι αδιέξοδοι έρωτες
σιγοκαίονται στην κάφτρα του τσιγάρου
ενώ το αλκοόλ ρέει άφθονο στα χείλη
της αυτοκαταστροφής.
Μα όχι!! Νέος Χρόνος ανατέλλει…
Νέα υπόσχεση προβάλλει
Όχι άλλοι θνητοί έρωτες!!!!
Μακριά από αυταπάτες και ενοχικές σιωπές
θα ταξιδέψει με την πληρότητα που του αρμόζει.
Το τάγμα των ανέλπιδων πέρασε στην εφεδρεία!

Χριστουγεννιάτικο

Μαρία Πισιώτη — Sat, 24 Dec 2011 09:43:28 +0000

Πνοή αναγέννησης και αγάπης
Πανανθρώπινης
με χρώμα χρυσαφί ή ασημένιο.
Αν πάλι προτιμάς
το κόκκινο της φωτιάς
ή το μπλε της αβύσσου
στο σάκο θα το βρεις…
στολίδι περίτεχνο!
Πρόσεχε όμως…
διάρκεια ζωής
μόλις 15 μέρες!

©Δεκέμβρης 2004

Τρεις ηλιαχτίδες

Μαρία Πισιώτη — Mon, 19 Dec 2011 08:00:59 +0000

αφιερωμένο στις κόρες μου
Λίλα, Αλεξάνδρα, Κατερίνα

Τρεις ηλιαχτίδες γελάνε, τραγουδάνε,
μέσα στις χούφτες μου φεγγοβολάνε.
Τρεις ηλιαχτίδες στήνουνε χορό,
μέσα απ’ τις χούφτες μου πίνουν το νερό.
Εκστασιασμένη τις κοιτώ
τί άρωμα μεθυστικό!

Τρεις ηλιαχτίδες χρώματα αλλάζουν,
γεύσεις ζωής μου τάζουν.
Ζωηρόχρωμες εικόνες ξεδιπλώνουν,
μέσα στις χούφτες μου
το μέλλον γίνεται παρόν.
Τρεις ηλιαχτίδες όλο ζωή,
κοίτα! Ανθρώπινη πήραν μορφή.

από την ποιητική συλλογή Αιωρούμενο Νησί, University Studio Press.

Παραίτηση από το αλφάβητο

Μαρία Πισιώτη — Fri, 16 Dec 2011 14:14:41 +0000

Κάθισα σήμερα να γράψω ένα γράμμα.
Όμως όλες μου οι λέξεις
έγραφαν: “ήλιος”. Μήπως θα πρέπει
ν’ αλλάξω γραφή;
Μετάθετα, έμπλεκα
τα εικοσιτέσσερα γράμματα, έφτιαχνα λέξεις.
Έφτιαχνα ίαμβους, ανάπαιστους, εντεκα-
σύλλαβες φλέβες, που τις γιόμιζα φως,
τις γιόμιζα αίμα, τις γιόμιζα αγάπη,
χρώμα της θάλασσας. Συνήθισα να
ζωγραφίζω μ’ αυτά, να φτιάχνω νερό
σα να στάζει από φλάουτο.
Όμως,
σήμερα, να: λάμπουν, διαλύονται,
χάνονται οι λέξεις μου μιας μες την άλλη,
δεν έχουν όρια. Θαρρείς και δεν ξέρω
να γράψω άλλη λέξη.
Γράφω “σπίτι” “βουνό”
και γράφεται “ήλιος”. Σα νάναι ρινίσματα
ήλιου που έλκονται όλα τα γράμματα,
ήλιος οι λέξεις, ήλιος οι έννοιές τους
σ’ όλες τις γλώσσες.
Τον βλέπω παντού:
Ν’ ανατέλλει απ’ τις λέξεις, ν’ ατέλλει από τ’ άνθη,
ν’ ανατέλλει απ’ τα πάντα. Σήμερα βλέπω
-τα όρη δεν φαίνονται- ν’ ανατέλλει ολοστρόγγυλος
πίσω από τις πλάτες σας.

Νικηφόρος Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου

Πτώση

Μαρία Πισιώτη — Thu, 15 Dec 2011 08:05:14 +0000

“Σημασία δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση”

Μότο της ταινίας «Το Μίσος» (La Haine/Hate )του Ματιέ Κασοβιτς

Σώμα, αδύναμος, νωθρός

σκιά που χάνεται στο φώς

στο παρελθόν σου

Μόνος, να κλώθεις συμβουλές

για ήρεμες πτήσεις χαμηλές

στον εαυτό σου

Στροφή, στα πίσω να κρυφτείς

σταγόνες δόξας να γευτείς

στον θρίαμβό σου

Μνήμη, που φεύγει στα κλεφτά

λάθη που θα ‘κανες ξανά

στο θυμικό σου

Γέλια, που μοιάζουν με κραυγές

εφόδων μάχης ιαχές

στο όνειρό σου

Κλάμα, που σχίζει την σιωπή

πληγή ακόμα ανοιχτή

στο πρόσωπό σου

Δίνη, που ήσυχα γλιστράς

σημάδια άδηλης χαράς

στο είδωλό σου

Τέλος, απέριττο λευκό,

παίζει μονότονο σκοπό

στην κάθοδό σου!

Φθινόπωρο 2011

περισσότερα στο blog της Σοφίας

http://blog.sofiakolotourou.gr/archives/2281

Αποκαλύψεις περιοδικού πίνακα

Μαρία Πισιώτη — Sat, 10 Dec 2011 11:34:36 +0000

Λογικές αφαιμάξεις αισθημάτων
στον κόσμο του ψευδαργύρου.
Οι λαθραίες δόσεις σεληνίου
οξυγονώνουν το νέον
που αν και κρυπτόν
προσμένει το ήλιον
που μοιάζει αργόν.

©Γενάρης 2002

Οίνου στοχασμοί

Μαρία Πισιώτη — Sun, 04 Dec 2011 06:38:50 +0000

7 θάλασσες σ’ ένα ποτήρι κρασί
δοκιμάζουν την τύχη τους.
Αλλοτριωμένοι ηγέτες μ’ ένα ποτήρι κρασί
δοκιμάζουν των θαλασσών την αντοχή.