Η αυτή ή εγώ Στο μονοπάτι αυτό Με στόχο κοινό περπατώ Και την τύχη μου αναζητώ Στο μονοπάτι αυτό Τι να κάνω, απορώ Με τόσο ανταγωνισμό Να ξεφύγω δεν μπορώ Στο μονοπάτι αυτό Βαριά μου μοίρα, Τύχη μου καλή, Το ρίσκο μου αυτό Ας μην έχει τελειωμό Και η ζωή μου Ας κυλά Στου στόχου [...]

Έρημος χωρίς φαΐ… Χωρίς νερό… Τίποτα! Σιωπή! Να! Μόνο ένα πουλάκι που κι αυτό σε λίγο θα χαθεί, μες την ομίχλη, μες στο σκοτάδι. Κι εγώ! Περιτριγυρισμένη μες στις φόγες, μες στο καπνό τους, στο γρεμό θα χαθώ. Να! Μια άμαξα στο βάθος! Ποιος είναι; Τί κάνει; Τί ζητά; Μήπως ήρθε να με πάρει; Ναι! [...]

Είμαι στο παράθυρο, βλέπω τ’ αστέρια να φέγγουν, κι εκείνη τη στιγμή χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγω την πόρτα. Για πρώτη φορά βλέπω το χαμόγελό σου. Το θεωρώ όνειρο. Ένας εφιάλτης μπαίνει στο μυαλό μου. Έκλεισα αμέσως την πόρτα και πήγα αμέσως στο κρεβάτι μου. Πάνω στο κομοδίνο υπήρχε ένα σημείωμα που έλεγε: χθες τα μεσάνυχτα [...]

Ροζ γουρούνια, ροζ λουλούδια. Τα πουλιά ροζ κι αυτά. Μόνο ένα πράγμα δεν είναι ροζ: ο ουρανός! Γιατί; τί χρώμα είναι; Πορτοκαλί! Φλεβάρης του ’05 ©Αλεξάνδρα Ιωάννου Δημοσιευμένο στο Συνθέσεις, Ανθολογία Νέων Ποιητών, Ε.Π.Μ.