Παρακαταθήκη
Για την αγαπημένη μου ξαδέρφη Αλίκη στη μνήμη των πατέρων μας, Αλέξανδρου, Παναγιώτη Ένας, ένας οι βράχοι μας συρρικνώνονται. Γίνονται πετραδάκια αδύναμα -αφημένα στα χέρια μιας ειμαρμένης;- και ταξιδεύουν στης θάλασσας τα βάθη. Ένας, ένας φεύγουν… κι εμείς εδώ παρακαταθήκη τους… να κρύβουμε το δάκρυ πίσω από το χαμόγελο να συνεχίζουμε τον αγώνα επιβίωσης που [...]
Το τέλος
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΌ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ [...] Και τώρα που έφυγες Μάγια; Πλαγιάζεις μέσα στη θάλασσα Η θάλασσα είναι θάλασσα πάντα λυτρωτικά σπουδαία Κι η στάχτη σου είναι θάλασσα πια Μάγια έγινες θάλασσα κι εκείνος δεν το ξέρει Το χυμένο πόρτο ο χώρος βρώμικος και ανάστατος κι εσύ γυμνή και σκόρπια τα βιβλία του [...]
Θυσία
Όταν έρχεται ο Έρωτας, ο Θάνατος αποσύρεται. Απόδειξη το δηλητηριασμένο μήλο που ξέρασε η Χιονάτη σαν γεύτηκε αληθινό αγάπης φιλί. Μα και η ωραία Κοιμωμένη του δάσους άφησε τον αιώνιο ύπνο της για το φιλί του γενναίου της ιππότη. Η Περσεφόνη πάλι αγάπησε τον Άδη. Αιώνες τώρα το Σκοτεινό Βασίλειο φωτίζεται απ’ το Μοιραίο Φως [...]
ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΑΙ
Στο τελευταίο μέτρημα οι μνήμες ήταν λειψές και οι πράξεις σου σαν τις απαθείς πόλεις σαν τα ξεχασμένα λιμάνια δεν υπήρξαν ποτέ! Δεν θυμάσαι γιατί Στο λιβάδι της αθλιότητας έσπειρες το κενό! Δεν θυμάσαι γιατί στης απελπισίας το χρώμα έβαψες το χτες. Δεν θυμάσαι γιατί Σαν αμείλικτος Θεός την απόφαση σου σφράγισες μ’ όσο κόκκινο [...]
